Aggaw-owe robótki

Art Journaling (7)

2012-01-27T08:04:00.001+01:00

Dalszy ciąg nadrabiania zaległości.

Strona 3 Art Journal-a: W górę i w dół

Czy pamiętasz jeszcze, jakie to było wspaniałe uczucie tak frunąć beztrosko w górę i w dół? Nie? Usiądź zatem i przypomnij sobie. Tylko... czy tyłek Ci się jeszcze zmieści...?

Moje pierwsze starcie z kredkami akwarelowymi.

Art Journaling (6)

2012-01-26T08:02:00.000+01:00

Nadrabiam zaległości art journal-owe w wyzwaniach Scrapujących Polek.

Strona 1 Art Journal-a: Deszcz o szyby gra

Nareszcie wracam do domu! Strugi deszczu wlewają się za kołnierz, w butach chlupie. Patrzę w górę - świeci się w oknach mojego domku. Jakież to wspaniałe uczucie wiedzieć, że ktoś na mnie czeka!

Tło jest efektem psikania różnymi "mistami" (wspominałam już, że ciągnie mnie do nich?), zaś krople deszczu to glossy accent.

Art Journaling (5)

2012-01-25T12:25:00.000+01:00

Kolejne wyzwanie terminowe u Skrapujących Polek.

Strona 13 Art Journal-a: ON

Bodajże w piątej klasie podstawówki, bodajże na sprawdzianie z historii pisałam o przejściu z "przed naszej ery" w "naszą erę". Do dziś pamiętam fragment zdania: "...i wtedy narodził się ON...". Grzeczną dziewusią byłam nad wyraz i właśnie to podkreślone słowo ON było dla mnie pewną namiastką buntu przeciwko panującemu ustrojowi. Infantylne to okropnie, ale dla mnie to było niczym wyjście na manifestację.

Brak odpowiednich materiałów (konkretnie sianko mi wcięło) wymusił zmianę koncepcji i - tu muszę się przyznać - zaczerpnęłam natchnienia od Aneladgam.

Spodobało mi się psikanie różnymi "mistami" - z ich pomocą stworzyłam kolejne tło. Jednakowoż w rzeczywistości cała strona jest zdecydowanie bardziej pastelowa - wtedy, kiedy mogę trzasnąć fotkę, słonka nie ma na niebie od dawna, ewentualnie jeszcze długo trzeba na nie czekać.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich zaglądających.

Art Journaling (4)

2012-01-24T12:25:00.000+01:00

Coś zrobiłam nie tak i wcięło mi wpis. Dla porządku umieszczam jeszcze raz pierwsze terminowe wyzwanie artjournal-owe Scrapujących Polek.

Strona 12 Art Journal'a: Coś się kończy, coś zaczyna

Coś się kończy, coś zaczyna, ale zawsze splecie się niezależnie od tego, czy chcemy, czy nie.

Mistrzynią efektów specjalnych - jak widać - nie jestem. Dokładałam, przekładałam, przesuwałam i cokolwiek bym nie zrobiła, to "dramatyzm" siadał. Ostatecznie zostały tylko dwie splecione ze sobą nitki na czarnym kartonie.

TUSAL 2012 (1)

2012-01-23T10:57:00.003+01:00

Jako że dzisiaj nów, czas najwyższy pokazać TUSAL-owy słoiczek. Na wieczku usiadł motyl, którego - przyznam się - z lenistwa machnęłam nitkami z bieżącej robótki, bo nie chciało mi się specjalnie dobierać,zgodnie z instrukcjami Cyber Julki pokleiłam czym się dało i wyszło takie coś:

Zawartość - no cóż... - nie oszałamia. Mam nadzieję, że będzie lepiej.

Zza okna

2012-01-13T11:37:00.003+01:00

Trwa ocieplanie i remont elewacji budynku, w którym pracuję wraz z koleżanką. Za oknem rusztowania, po których przemieszczają się pracujący panowie. Często uchylamy okno, bo czasami potrzeba zaczerpnięcia świeżego powietrza jest silniejsza niż wrażliwość na hałasy. Różne dźwięki wtedy do nas dochodzą: a to jakaś frywolna pioseneczka doleci, a to czasem jakiś pan w tony bardziej religijne uderzy, ale na łopatki rozłożył nas pewien dialog:

- K****, podaj mi k**** wiadro z farbą k**** i ten pędzel k****.

- Weź przestań k**** wyrażać się! Ludzie tu są!

Jeszcze w starym roku

2012-01-12T11:05:00.001+01:00

Wiem, wiem... już wszyscy przyzwyczaili się, że Nowy Rok już nie jest taki nowy, a ja tu jeszcze o starym piszę. Jednakowoż nie tylko z kronikarskiego obowiązku, ale również z czystej radości pragnę pochwalić się dwiema wygranymi. Już samo słowo "wygrana" w odniesieniu do mojej osoby brzmi nieprawdopodobnie, a ja tu bajania jakieś uskuteczniam o dwóch wygranych! Otóż, drodzy moi, to nie jest żadna pomyłka.

Jako pierwsza zawitała do mnie niespodzianka od Oli. Ola przygotowała - jak się wyraziła - drobny upominek dla jednej z osób, która w terminie zmajstruje 12 kartek w zabawie Karteczkowy roczek. Muszę przyznać, że dużej konkurencji tu nie było, bo do końca zabawy dotarły zaledwie trzy uczestniczki. Jednak przy moim zezowatym szczęściu we wszelkich loteriach, do tej wygranej należałoby przyczepić etykietkę "niemożliwe". Ola ogromnie zaskoczyła mnie, bo choć paczusia nie wyglądała na pokaźną, to wyciągałam z niej "różne różności" baaardzo długo. Generalnie te różności można podzielić na takie do zużycia

i takie do dłuższego cieszenia się. No i cieszę się nimi wszystkimi ogromnie! :-)

Drugiej wygranej należy się etykietka "CUD", bowiem jest to wygrana w Candy, które zorganizowała Alcia. Przepiękna bombeczka zawisła na choince,

cudna poduszka pięknie "wpasowała" się w moją kanapę, kartka wisi na rodzinnej tablicy,

pierniczków nie zdążyłam spróbować, bowiem błyskawicznie zostały pożarte przez dzieci (czyli były pyszne), świeczka wypaliła się przepełniając dom piernikowym aromatem, zaś świecznik aktualnie jest wanną dla małej lali (wczoraj był teleporterem dla żołnierzyków).

Czyż nie jestem szczęściarą? :-D

Dziecię (4)

2011-12-29T09:00:00.003+01:00

Długo musiałam szperać w czeluściach swego bloga, aby odnaleźć ostatni odcinek dziecięcia. Muszę przyznać, że sama zamarłam z wrażenia: 10 grudnia 2010! Było-nie było: pchnęłam obrazek ciut dalej.

Dziękuję bardzo za przemiłe komentarze :-)

Małe marzenie

2011-12-28T09:08:00.002+01:00

Miałam małe marzenie. Malutkie. Maciupeńkie. Żeby na drzwiach wejściowych do mojego mieszkania wisiał wianek. Z realizacją marzenia wstrzymywałam się, ponieważ klatka schodowa nie jest zamykana, zatem prawdopodobieństwo zniknięcia wianka jest duże. Gdy trafiłam na blog Little Birdie Secrets i kurs na gwiazdkowy wianek stwierdziłam, że nadszedł czas na spełnienie tego marzenia. Praca nie jest czaso- i kosztochłonna, więc nawet jak ją ktoś rąbnie, to nie będzie mi jej tak bardzo żal.

Wianek nie jest duży, jego średnica wynosi ok. 23 cm. Pracować miałam z Hanusią, zatem wycięłam kolorowych gwiazdek dwa razy więcej niż potrzebowałam. Haneczka ograniczyła się do tuszowania (co czyniła z wielkim zapałem) i zaginania gwiazdek, więc żadna z nich nie trafiła do kosza. Wykorzystałam je do dekoracji "gałęzianego" bukietu - gałęzie stoją na stałe, zmieniam tylko ich wystrój :-)

Spakowana bombka

2011-12-27T14:28:00.002+01:00

To, że długo nie pokazywałam nic konkretnego, nie znaczy, że nic się nie działo mniej lub bardziej twórczego. Oczywiście powstało kilka nowych bombek, które w trymiga rozeszły się w formie prezentów. Zdążyłam zrobić zdjęcie jednej z nich tuż przed wyfrunięciem w świat. Medalion z dzieweczkąi z włoskim napisem świątecznym
powędrował do przemiłej Grażynki, którą miałam szczęście poznać przy okazji szkolenia w Zakopanem (Tak, tak! Pani Matka urwała się z domu!). Choć prezent był drobny, to nie wypadało go wręczyć gołego. Zatem na cito powstało pudełeczko w brązach i oliwkach z embossowanymi na gorąco złotymi śnieżynkami.
Do pokazania mam jeszcze dwie bombki, ale muszę dotrzeć do ich nowych domów celem zrobienia im zdjęć.

--------------------------------------------------

Ogromnie dziękuję za wszystkie przesympatyczne komentarze, także za te z pięknymi życzeniami :-)

Jak zawsze w biegu

2011-12-23T12:37:00.002+01:00

Jak co roku w biegu wpadam na bloga, aby złożyć Wam najserdeczniejsze życzenia, abyście nadchodzące Święta Bożego Narodzenia spędzili w zdrowiu, spokoju i w rodzinnym gronie.

Pozdrawiam Was serdecznie :-)

Po zdrowie i urodę (7)

2011-12-07T10:04:00.003+01:00

Słowo się rzekło - kobyłka u płota, zatem Pani Matka namierzyła pobliskie kluby fitness i metodą "to mi chyba pasuje" wybrała się na pierwsze zajęcia o wiele obiecującej nazwie shape. Choć w klubowej szatni panowała atmosfera sprzyjająca raczej patrzeniu w swoje własne buty, Pani Matka postanowiła rozpocząć rozmowę celem poznania zwyczajów panujących w owym przybytku. Na swoją ofiarę wyznaczyła panią o figurze dziewczątka i twarzy steranej życiem (czytaj: spalonej w solarium) kobiety. Pani okazała się być bardzo miłą osobą i chętnie wprowadziła Panią Matkę w szczegóły klubowego życia (widać szatniowe milczenie też jej za bardzo nie leżało).

Na sali treningowej panowała podobna atmosfera jak w szatni, z tym że każdy zawodnik miał więcej miejsca na zaprezentowanie swojej melancholii i ogólnie pojętej pogardy dla spraw przyziemnych. Tuż przed 18-tą do sali wkroczył dziarski młodzieniec w dresiku a'la trener kadry sportowej z późnych lat 70-tych. Mając na uwadze swój niewielki staż, Pani Matka strategicznie ulokowała się na tyłach sali, gdzie miała dobry widok na potencjalne "wycinaczki", na których mogła się w razie potrzeby wzorować. Z niesmakiem skonstatowała, że 90% zebranego towarzystwa to dziuńki około 20-letnie tak chude, że elastyczne rajtki za chwilę z nich spadną: "Po co to-to przychodzi tutaj?! Schudnąć?!"

Młodzieniec nastawił skoczną muzykę i zaordynował energiczne podskoki. "Spalona chyba jest mocno znudzona, bo z taką nonszalancją ćwiczy" - zauważyła Pani Matka obserwując kątem oka niechętne podrygi nowej znajomej - "Jak taka z niej jest stała bywalczyni, to pewnie zna już wszystko na pamięć i rzeczywiście może być znudzona". Po 15 nader żwawych minutach zasapana i zlana potem Pani Matka stwierdziła, że gorzej już chyba nie będzie. W końcu nie da się tak prygać przez całą godzinę. O jakże myliła się! Okazało się bowiem, że to była zaledwie rozgrzewka, po której młody poganiacz rzucił hasło: "Bierzemy po dwa niebieskie ciężarki". Pani Matka, która chronicznie wręcz nie cierpi tłoku, zaczęła się martwić, że ciężarki w zalecanej barwie znikną, nim ona do niech dotrze. Jakież było jej zdumienie, kiedy okazało się, że zniknęły wszystkie ciężarki w kolorach żółtym, różowym i zielonym. Niebieskie nie cieszyły się powodzeniem, a przyczynę Pani Matka poczuła, gdy podczas ćwiczeń ręce zaczęły jej więdnąć niczym kwiaty podlane dwa tygodnie temu. Podczas kolejnej fali bólu w rękach szarpanych pięciokilowymi odważnikami następna myśl przemknęła: "Po kiego grzyba te chudzielce przychodzą na ten fitness?! Bo chyba jednak nie poćwiczyć, skoro tak skrzętnie omijają hantle cięższe niż pół kilo?!"

Cudem chyba Pani Matka dotrwała do końca zajęć. Pozbierawszy się z podłogi i odczekawszy szatniany harmider (wszystkim strasznie zaczęło się spieszyć) zaczęła powoli doprowadzać się do stanu używalności.
- I jak? Podobało się Pani? - zagadnęło dziewczę-nie dziewczę.
- Podobało mi się. - odrzekła zgodnie z prawdą Pani Matka mając świadomość, że jej karmazynowe oblicze może temu przeczyć.
- Dobrze, że pani na początek nie poszła do Sławka, bo ten to dopiero daje wycisk. U Rafała - jak na początek - jest w sam raz. Ja to nawet się nie spociłam.
"No proszę. Opierniczała się przez całe zajęcia, to i jak miała się spocić?" - ale tego Pani Matka na głos już nie powiedziała.

Bombki (3)

2011-12-05T09:09:00.005+01:00

Medaliony dla odmiany. Dwa zimowe to moi faworyci (identyczne przody i tyły),choć i cherubinowy nie jest pozbawiony uroku.
Pięknie dziękuję za przemiłe komentarze :-)

Bombki (2)

2011-12-02T08:26:00.002+01:00

Gruszek w popiele nie zasypiam i powoli wykańczam kolejne bombki. Następne dwie są więc gotowe, a różnią się tylko ilością i wielkością aniołków.

Bardzo dziękuję za wszystkie przemiłe komentarze :-)

TUSAL 2012 - prolog

2011-12-01T08:40:00.004+01:00

Zapisałam się. A co będę sobie żałować! ;-)

Nawiasem mówiąc ciekawa jestem, ile zdołam naprodukować resztek w ciągu całego roku. Jest okazja, aby to sprawdzić.

Jeszcze na wszelki wypadek zamieszczam (dla swojej pamięci) daty nowiu w 2012:
- 23 stycznia,
- 21 lutego,
- 22 marca,
- 21 kwietnia,
- 21 maja,
- 19 czerwca,
- 19 lipca,
- 17 sierpnia,
- 16 września,
- 15 października,
- 13 listopada,
- 13 grudnia.

Karteczkowy roczek (23)

2011-11-30T09:22:00.003+01:00

Kolejna kartka jest gotowa. Nie miałam siły na wodotryski. Zresztą wiśniowa gałązka kojarzy mi się z Japonią, a ta znowu z prostotą i minimalizmem.

Na początku planowałam okrągłe wycięcie, ale po zmierzeniu haftu wyszło mi, że kartka musiałaby być dwa razy większa (rozmiar gotowej kartki oscyluje w okolicach formatu A5), żeby w miarę sensownie prezentować się. Nie będę ukrywać, że z radością porzuciłam te plany, bo do dziś pamiętam swoje zmagania z okrągłym wycięciem w kartce z myszką. Ewentualnie jakieś delikatne srebrne kontury nawiązujące do haftu mogłyby pojawić się na bordowym kartoniku, ale to zdecydowanie przekracza moje możliwości i z pewnością skończyłoby się koniecznością montażu nowej kartki.

Właściwie powinien to być odcinek 24-ty Karteczkowego roczku, bo Mój sposób na liście ostrokrzewu był jednocześnie prezentacją kartki ze wspomnianej zabawy. W sumie nie jest to takie istotne, bo jest to, moi mili, odcinek ostatni. Tak, tak, kochani! Dotarłam do końca! W efekcie w ciągu 8 miesięcy (do zabawy przystąpiłam dopiero w kwietniu, podczas gdy wystartowała ona w grudniu ubiegłego roku) jestem szczęśliwą posiadaczką 12 kartek na różne okazje.

Najpierw nacieszę się nimi, a potem będę rozdawać - niech cieszą też inne oczy :-)

Zdjęcia wszystkich kartek wraz z detalami znaleźć można w albumie.

Art Journaling (3)

2011-11-29T10:19:00.002+01:00

Strona nr 2 i jakże wdzięczny temat: Wzory i wzorki. Widać, że głównie siedzę w hafcie krzyżykowym, choć trzeba przyznać, że ostatnio trochę go zaniedbałam.

Tym razem bawiłam się embossingiem na gorąco zarówno na papierze

jak i na tkaninie.

Wypróbowałam też perełki w płynie.

Mój sposób na liście ostrokrzewu

2011-11-28T10:43:00.005+01:00

Spięłam się i zamieszczam krótki przepis na wykonanie liści ostrokrzewu. Nie twierdzę, że jest to sposób najlepszy. Nie twierdzę też, że nie ma takiego w sieci. Ja w każdym razie takowego nie widziałam, a pomysł, aby liście ostrokrzewu zmajstrować tak, a nie inaczej wpadł mi do głowy czystym przypadkiem i jest wynikiem potrzeby chwili :-)

Aby zrobić liście ostrokrzewu użyłam jedynego, jaki posiadam dziurkacza-liścia, nożyczek, kleju, tuszu i oczywiście papieru.

Na poniższym zdjęciu widać krok po kroku, jak zmieniają się wycięte liście.

Krok 1: Wycięcie dziurkaczem liści - w tym wypadku w liczbie trzech sztuk. Dobrze, jeśli jeden jest "odwrotny" - ładniej będzie wyglądało (wystarczy odwrócić arkusz papieru przed włożeniem do dziurkacza).
Krok 2: Nożyczkami wycinamy łuki (w ogóle mam wrażenie, że większość wycinanek możemy sami zmajstrować mając do dyspozycji tylko nożyczki, tyle że z dziurkaczami jest łatwiej - oczywiście z wyjątkiem mocno skomplikowanych kształtów z wykrojników).
Krok 3: Tuszujemy brzegi liści.
Na koniec listek po listku (łodyżka na łodyżce) przyklejamy w wybrane miejsce, zaś łączenie maskujemy na przykład perełką.

Tak samo wycięte liście, ale inna kolorystyka:

Kursik (jeśli to-to w ogóle zasługuje na miano kursu) powstał przy okazji tworzenia kartki z cyklu Karteczkowy roczek.

Jest to wprawdzie hafcik ostatni z cyklu, ale do zmontowania została mi jeszcze jedna kartka.

Serdecznie dziękuję za przemiłe komentarze :-)

Art Journaling (2)

2011-11-25T09:22:00.005+01:00

Dziś skaczemy na stronę nr 4 mojego Art Journal-a. Temat: Bielszy odcień bladości. Nic nie poradzę, że kojarzy mi się z określeniem "blada jak śmierć".

Czarny karton popsikałam Glimmer Mist-em w kolorze nugatowym i pociapałam czerwoną farbą akrylową, którą kupiłam na stoisku z gadżetami do decoupage-u. Dzieciaki wkurzyły mnie, dlatego nie mogłam zatrzymać się z tym chlapaniem. Furia mnie niosła ;-)

Art Journaling (1)

2011-11-24T11:24:00.003+01:00

Gdy oglądam prace doświadczonych scraperek dochodzę do jednego wniosku: ja tak nie umiem. Nie umiem, bo nie wiem, jak używać tych wszystkich preparatów o angielskich nazwach. Nie umiem, bo przede wszystkim boję się eksperymentować. Dlatego podjęłam decyzję o uczestnictwie w jednym z wyzwań Scrapujących Polek. Nie będę ukrywać, że decydujące znaczenie miał dla mnie fakt, iż jest to wyzwanie bezterminowe.

Uzupełnianie swojego Art Journal'a rozpoczęłam od strony siódmej. Temat: Kot.

Ciemnoniebieski karton popsikałam trzema kolorami Glimmer Mist'ów (psiukacze, które rozpylają połyskującą, kolorową, lekko transparentną mgiełkę), księżyc pobazgrałam Cracle Accents (efekt spękanego szkiełka), a gwiazdki machnęłam srebrnym żelopisem. Kolorystykę bardziej oddaje zdjęcie całości, ale na poniższym widać za to, jak pięknie opalizują te mgiełki. Jak się ktoś uprze, to nawet zobaczy spękania na księżycu :-)

Ciąg dalszy z pewnością nastąpi :-)

Po zdrowie i urodę (6)

2011-11-22T12:51:00.000+01:00

Po długich sklepowych korowodach, po bliżej nieokreślonej liczbie przymierzonych ciuchów Pani Matka zdołała nieco poprawić sobie nastrój. Niestety tylko nieco, ponieważ po raz kolejny okazało się, że Pani Matka jest niewymiarowa i odbiega od norm powszechnie przyjętych przez producentów odzieży, którzy chyba na złość Pani Matce uparli się szyć wyłącznie dla kobiet, u których obwód w talii zbliżony jest do obwodu w biodrach. Zatem Pani Matka ma dwa wyjścia: przytyć w talii albo schudnąć w biodrach. Na wyborze opcji nr 2 zaważyła świadomość, że wybór pierwszego wariantu niechybnie wiąże się ze zwiększeniem obwodu każdej innej części ciała połączonym z całkowitą wymianą garderoby. O ile jeszcze można zaakceptować wymianę garderoby, o tyle dodatkowe centymetry i kilogramy nie są za bardzo kuszące. Dieta? Nieeee... Pani Matka jest za leniwa na diety. Zostają ćwiczenia fizyczne, czyli... idziemy na fitness ;-)

Bombki (1)

2011-11-21T10:14:00.003+01:00

Czekając na wenę, która szlaja się gdzieś bocznymi ścieżkami, zamiast przyjść i pomóc mi klecić dwie ostatnie kartki, zabrałam się za zużywanie tony bombek akrylowych i trzech ton ryżowego papieru do decoupage'u. Bombki są na różnych etapach zaawansowania, ale dwie mam już gotowe:

Elfiasta bombka z każdej strony jest trochę inna

w misiowej zaś poszłam na łatwiznę i obie strony są takie same.Patrząc na tytuł łatwo domyśleć się, że nie są to ostatnie bombki :-)

Po zdrowie i urodę (5)

2011-11-16T09:32:00.003+01:00

- O nie! O nie! O nie! - niemal załkała Pani Córka na widok Matki Dobrodziejki chwytając się jednocześnie za swoje niezbyt długie loki.

Tym razem nawet Pan Mąż zauważył:
- Za krótko, za krótko! Kolor ładny, ale za krótko!
Pan Syn wolał nie dolewać oliwy do ognia i dyskretnie wycofał się do swojego pokoju.
- A ugryźcie się wszyscy! Mnie się podoba! Jest mi wygodnie i wreszcie będę mogła sama ułożyć sobie jakąś sensowną fryzurę!
Podniesiona na duchu przez niezawodną rodzinę Pani Matka postanowiła zastosować ulubiony poprawiacz nastroju większości kobiet: "Jutro idę kupić sobie jakiś ciuch!"

Dla chętnych: o tym, jak Pan Mąż nie zauważył jest tutaj.

Karteczkowy roczek (22)

2011-11-14T23:02:00.002+01:00

Ostatni haft z Karteczkowego roczku jest gotowy.Pod względem kolorystycznym jest to absolutna twórczość własna. Twórczość owa była wprawdzie wymuszona (przy schemacie podane były tylko nazwy kolorów), niemniej jednak z efektu jestem całkiem zadowolona.

Pora zabrać się za montaż dwóch ostatnich kartek.

Karteczkowy roczek (21)

2011-11-09T08:04:00.002+01:00

Warsztaty warsztatami, ale haftu na przedostatnią kartkę w zabawie Karteczkowy roczek nie zaniedbałam. Mego uznania nie znalazły ani seledynowe zielenie liści, ani gałęziowy brąz, ani kolor konturów wspomnianych części wzoru. W związku z tym dokonałam odpowiednich zmian w kolorystyce i na białej (wbrew pozorom) aidzie machnęłam gałązkę wiśni.

Rozpoczęłam ostatni hafcik z serii kartkowych.

Po zdrowie i urodę (4)

2011-11-08T09:41:00.001+01:00

"No cóż..." - westchnęła Pani Matka przeglądając się w lustrze po serii zabiegów pielęgnacyjnych odbytych u kosmetyczki - wróć! - w salonie piękności - "Z pustego w próżne to i Salomon nie naleje. Widać stało się w innej kolejce, nie po urodę. Będę twardo stała na stanowisku, że stałam w kolejce po intelekt. Było nie było, wypadałoby zadbać trochę o siebie. Zacznę od przeglądu swoich kosmetycznych bogactw.".
Z takim postanowieniem Pani Matka w pół godziny zapełniła kubeł na śmieci, bowiem większość kosmetyków zakupionych na fali poprzednich postanowień dbania o siebie zdążyła zestarzeć się w sposób na tyle znaczący, by zacząć zagrażać facjacie po ich ewentualnym zastosowaniu.
"Ooo... krem na dzień kończy mi się!" - ucieszyła się Pani Matka - "Coś jednak mogę sobie kupić!" i następnego dnia w wolnej chwili pogalopowała do sklepu.

- Czy życzy Pani sobie także krem pod oczy? - zapytała sprzedawczyni - wróć! - konsultantka.
- Nie, dziękuję. - stanowczo odmówiła Pani Matka, gratulując sobie wewnętrznego hartu ducha - Muszę najpierw zużyć te dwa, które mam.

Planując, jaką część ciała czym posmaruje po wieczornej kąpieli, Pani Matka skierowała się do ulubionej fryzjerki - wróć! - stylistki, aby umówić się na wizytę. Może to coś pomoże...

Warsztatowa bombka

2011-11-06T14:00:00.004+01:00

Skończyłam drugą warsztatową pracę - decoupage'ową bombkę. Tutaj niewiele było do dokończenia, wystarczyło bowiem na bawełnianą koronkę przykleić satynową wstążeczkę (wizję taką miałam) i zawiązać z owej wstążeczki kokardkę na szczycie bombki. Gnana wizją popędziłam więc do pasmanterii i nie mogąc na miejscu zdecydować się na kolor tasiemki kupiłam trzy kolory. W domu wizja skręciła z czarnej tasiemki w stronę szarej i tym samym pozwoliła dokończyć rzeczoną bombkę. Nie przedłużając - moja pierwsza porządna bombka w technice decoupage:Gwoli ścisłości: idealna to ona nie jest. Pierwsza panienka nie przylega dokładnie do akrylowej powierzchni (zostało kilka pęcherzyków powietrza), bowiem na pierwszych warsztatach mix-mediowych okazało się, że skóra bardzo dobrze przyjmuje owe media, zaś na ostatnich, że klej decoupage'owy bardzo ładnie te media z rąk usuwa, skutkiem czego panienka ma lekko zafarbowaną spódnicę. Druga tancereczka lekko zdecentrowała się, bowiem nauczona doświadczeniem zdobytym przy pierwszej, nie próbowałam tej drugiej przesuwać pomarańczowymi paluchami.

Pomimo błędów bombka i tak podoba mi się nadzwyczaj. Myślę jednak, że następne powinny być bardziej udane. Tak, tak - będą następne :-) Już poczyniłam odpowiednie zakupy i będziemy z dzieciakami maziać :-) Uroku temu zajęciu z pewnością dodaje fakt, że bombkę dekoruje się od wewnątrz, a potem składa dwie połówki, dzięki czemu nie trzeba jej lakierować siedemdziesiąt osiem razy, a końcowy efekt można podziwiać bardzo szybko.

Bombka powstała na zajęciach "Świąteczna bombka w technice decoupage" prowadzonych przez Kasię Izydorczyk.

Warsztatowy świecznik

2011-11-04T08:05:00.006+01:00

Myślę, że pora troszkę "wyspowiadać się" z warsztatowych poczynań :-) Zacznę od tego, co zostało skończone najszybciej.

Skłamałabym, gdybym stwierdziła, że po warsztatach słoikowy świecznik wyglądał tak:

Ździebełko zdążyłam popracować nad nim w domku, zanim zrobiłam powyższe zdjęcie. Co prawda włożona praca sprowadziła się do ściągnięcia papieru samoprzylepnego naklejonego przed malowaniem, ale znacząco wpłynęło to na wygląd świecznika. Potem jeszcze troszkę posiedziałam (choć bardziej odpowiednim byłoby stwierdzenie, że postałam), przychlastałam do słoika jeszcze trochę różnych śmieci i stwierdziłam, że wystarczy.

Nawet udało nam się wsadzić do niego zapaloną świeczkę typu tea-light :-) No a na końcu w ciemnościach zbiorowo zapatrzyliśmy się na świecznik. Ładnie wyglądał :-)

Edit: Zapomniałam dodać, że świecznik powstawał na warsztatach "Świąteczny altered-art" prowadzonych przez Katrinę :-)

Wymiankowe "cosie"

2011-11-03T07:54:00.004+01:00

Sobotnie warsztaty były połączone z akcją wymiankową, której zasada jest bardzo prosta i zawsze się sprawdza: robisz prezent - dostajesz prezent. Jeśli ja dostałam, to pewnym jest, że musiałam też coś przygotować. Oprócz artykułów nadających się do spożycia w sposób bezpośredni i zużycia w pracach do paczuszki dołożyłam zapudełkowane scrapuszko (zrobiłam o jedno więcej) i dorobiłam kartkę, na której skrobnęłam parę słów.Trzymając się klimatu skonstruowałam zawieszkę do prezentowej torebki.Paczuszka powędrowała do Trzpiota, która twierdzi, że jest bardzo zadowolona, a to w tym wszystkim cieszy najbardziej.

Prezent

2011-11-02T09:05:00.003+01:00

Pewnego wrześniowego popołudnia Pan Mąż zapytał Panią Żonę:

- Co chciałabyś dostać na urodziny?
- Hmm... wolny dzień. I to nawet wiem który: 29 października - sobota.
- Pewnie jakieś kółko hafciarskie zlatuje się? Naprawdę sprawi ci to przyjemność?
- Ogromną!
- No to dobra, przypilnuję dzieciaki. Ale wrócisz na obiad?
- Co ty! Cały dzień będę tam siedzieć! Kanapki sobie wezmę.

Nie wtajemniczając Pana Męża w zbyt wiele szczegółów owego 29 października w radosnych podskokach Pani Matka wybiegła z domu zupełnie nie kryjąc swego szczęścia ku zgorszeniu Pana Męża zmieszanym z odrobiną lekkiego współczucia połączonego z kompletnym niezrozumieniem. Gdzie biegła? Na Jesienne Warsztaty Craftowe :-)

Brak czasu na przyjazd do domu choć na chwilkę był jak najbardziej uzasadniony, bowiem Pani Matka także postanowiła sprawić sobie samej prezent - prezent jak najbardziej trafiony: uczestnictwo w trzech warsztatach. Nie było zatem mowy o jakimkolwiek wracaniu do domu.

Pierwsze warsztaty - Mixed-Media u Ayeedy - mistrzyni mieszania wszystkiego, co popadnie. Najpierw nieśmiałe przyglądnie się współuczestniczkom i niesamowitym pracom Ayeedy

i do pracy :-) Ale cóż to była za praca! Układanie kompozycji, a potem psikanie, smarowanie, psikanie, ciapanie, jeszcze więcej psikania i biegiem na następne warsztaty do Katriny na świąteczny altered-art :-)

Przemienianie byle jakich słoików w niecodzienne świeczniki pomieszało się z chichotami i choć świeczniki nie zostały dokończone (farba schła), to zabawa była przednia.Potem przerwa, której tylko część Pani Matka zmarnowała na konsumpcję makaronu po chińsku, zaś podczas pozostałej części poznała tajniki składania timholtzowej książeczki i pora na ostatnie warsztaty u Kasi Izydorczyk - świąteczna bombka w technice decoupage. Niecałe dwie godzinki wycinania i ciapania klejem zakończonego suszeniemi już wiadomo, jakimi prezentami Pan Matka w tym roku będzie obdarowywać :-)Dobrych emocji nigdy za wiele, zatem Pani Matka postanowiła aktywnie uczestniczyć w jeszcze jednej atrakcji związanej z warsztatami, skutkiem czego w udziale przypadł jej podarunek od Krulika ze wspaniałymi zdjęciami-pocztówkami - ani chybi trzeba zabrać się za scrapbooking bardziej serio :-)To tylko skrócona relacja z Jesiennych Warsztatów Craftowych - więcej szczegółów znajdziecie na blogu Kwiatu Dolnośląskiego. Wniosek po owych warsztatach może być tylko jeden - jeszcze nie raz Pani Matka urwie się z domu ;-)

--------------------------------------------------

Wszystkie zdjęcia z warsztatów dzięki uprzejmości Krulika.

Po zdrowie i urodę (3)

2011-10-19T10:18:00.003+02:00

Jesień to dla Pani Matki czas, w którym zwykle podejmuje jakieś postanowienia. Nie inaczej było w tym roku.

Pewnego dnia podczas porannego odczytywania poczty elektronicznej Pani Matce wpadła w oko wiadomość pochodząca z jednego z systemów zakupów grupowych. "Hmmm... peeling kawitacyjny... mikrodermabrazja... Cokolwiek by to nie znaczyło, na pewno po tym człowiek pięknieje na potęgę i lat mu ubywa co najmniej z piętnaście." - przemknęło przez głowę Pani Matce. Po długiej chwili namysłu ujęła myszkę w dłoń wołającą o manicure, na którego wykonanie jakoś po północy nie wystarcza już chęci. "A co się będę...!" - pomyślała potwierdzając zakup trzech kuponów - "Będę taka piękna, że na stacji benzynowej tylko mrugnę i od razu ustawi się kolejka chętnych do zatankowania mojego samochodu!".

Znowu pakuję

2011-10-18T12:56:00.003+02:00

Nie da się ukryć - poszłam na łatwiznę i wzorując się na poprzednich pudełkachprzysłowiowym rzutem na taśmę zrobiłam opakowania do scrapuszek dla pań z przedszkola.

Powstały trzy pudełka w podobnej konwencji różniące się jedynie detalami.

Odkładam teraz papierki na bok i zabieram się za haft do październikowej kartki.

--------------------------------------------------

Ponieważ zanosi się na to, że odstępy pomiędzy wpisami będą coraz dłuższe (o przyczynie wkrótce napiszę), muszę zrezygnować z odpowiadania na Wasze komentarze w postach. Oczywiście będę na nie odpowiadała, ale także w formie komentarza w odpowiedniej notatce, ponieważ nie chcę, abyście czekali na odpowiedź zbyt długo.

Dzisiaj jednak jeszcze zgodnie z tradycją najpierw bardzo dziękuję za przemiłe komentarze, które niezmiennie mobilizują mnie do dalszej pracy, i odpowiadam na te, wymagające wyjaśnienia :-)

Po zdrowie i urodę
Ja wcale nie gniewam się na moich facetów, bo wiem, że od nich na pewno usłyszę prawdę, ale same sytuacje były dość komiczne :-)
Mamuska73: Oooo... to u Was poważnie poszło ;-) U nas to bardziej śmiechem się kończy, bo ja nie jestem dłużna :-)
Myśli krzyżykiem pisane: Te dwie historie zdarzyły się w dość długim odstępie czasowym, ale wszystko kończyło się przyjaznym odgryzaniem się ;-) Pan Mąż i aerobik? He, he - dobre! :-D
Ata: Rodzina żyje, ale co się nasłuchała to ich ;-) Na szczęście w żartach :-)
Ania: Z reguły samo pudełko robię z kolorowego kartonu, który kupuję w papierniczym, a tylko jego wierzch ozdabiam tak, aby opakowanie nawiązywało charakterem lub kolorem do jego zawartości. Do pudełek z tej notatki wykorzystałam tylko kartony ze sklepu papierniczego i trochę ozdób (wstążeczki, kwiatki, kryształki, odbity stempelek, itp.). Do poprzednich pudełek użyłam też papieru do scrapbookingu, który kupiłam w sklepie internetowym (zielone i różowe papiery pochodzą z Lemonade). Nazbierałam już trochę tych papierów i stwierdziłam, że pora zacząć je w końcu do czegoś wykorzystać :-)

Po zdrowie i urodę (2)

2011-10-14T11:26:00.002+02:00

- Słuchaj... może jednak powinnaś pochodzić trochę na ten aerobik? - z pewną nieśmiałością zasugerował Pan Mąż.
W głowie Pani Żony zabrzęczał alarmowy dzwonek, a w jej oczach pojawiły się złowrogie ogniki:
- A co?! Może za gruba jestem?!
- Nieeee. Fajna jesteś. Taka mięciutka foczka. - próbował ratować się Pan Mąż.
- Taaak?! - zagrzmiało w domu złowrogo.
- Tylko z kondycją twoją jest trochę kiepsko, bo jak wynosiliśmy starą kanapę, to trochę tchu ci brakowało. - desperacko usiłował zatrzeć złe wrażenie.
- Acha! - zakończyła konwersację Pani Żona, a w myślach dodała: "Szkoda tylko, że nie wspomniał, że te paździerze ważyły chyba z 50 kilo i trzeba było wynosić ją na 5 razy. I to we dwoje, bo sam nie dałby rady!"

Po zdrowie i urodę (1)

2011-10-12T09:32:00.001+02:00

Przygotowując się do wyjścia na basen Pani Matka wciągnęła na siebie jednoczęściowy strój kąpielowy.

- Nieźle. - powiedziała z aprobatą przeglądając się w lustrze.

- Nooo. - potwierdził Pan Syn.

- Jak wciągnę brzuch. - dodała znacznie ciszej Pani Matka.

- Nooo! - ponownie potwierdził Pan Syn, tym razem nieco gorliwiej.

"Szkoda, że tak dobrze nie słyszy, gdy mówię, że ma zakończyć granie na komputerze" - pomyślała ironicznie Rodzicielka rzucając latorośli mordercze spojrzenie, które niejednego studenta wprawiło w trwogę.

- Przydałby Ci się jakiś fitness. - dodał Pierworodny zręcznie uchylając się przed nadlatującą poduszką.

Jeszcze więcej scrapuszek

2011-10-11T12:34:00.003+02:00

Jako się rzekło w poprzedniej notatce, powstały kolejne scrapuszka z przeznaczeniem dla pań w przedszkolu.Scrapuszka różnią się tylko detalami: a to kwiatek inny (bo mi się takie same skończyły), a to listki inne (bo mi się skończyły), a to wstążeczka inna (bo mi się skończyła). Jak widać scrapbooking jest świetną dyscypliną w zagospodarowywaniu resztek :-)

Czy wiecie, co robi za ćwiek w środku kwiatka? To gwóźdź tapicerski z urżniętą ostrą częścią zakupiony w Castoramie. Cała paczuszka kosztowała nieco ponad 5 zł.

Pakowanie scrapuszek

2011-10-07T11:41:00.003+02:00

Jak już scrapuszka są gotowe, to wypadałoby je jakoś rozsądnie zapakować. Produkcja pudełek ruszyła i po dwóch dniach (jak widać ciąg technologiczny jest u mnie mocno rozłożony w czasie) prezenty dochrapały się opakowań i są gotowe do wręczenia.Dyskusyjną sprawą jest, czy w środku rzeczywiście jest cudo. Dla poprawy nastroju przyjmijmy, że tak ;-)

Scrapuszka

2011-10-05T12:10:00.003+02:00

14 października zbliża się wielkimi krokami. Dla dwóch pań powstały dwa podobne scrapuszka. Jedno w zieleni,

drugie w różu.

I przyznam, że to drugie podoba mi się nieco bardziej.

Jeszcze muszę zrobić prezenty dla pań w przedszkolu. Najgorsze, że nie bardzo wiem, ile pań sprawuje bezpośredni "nadzór" nad Hanką. Ma wrażenie, że jest ich ze 40-ści. Tyle scrapuszek, to chyba nie dam rady zrobić :-)

--------------------------------------------------

Bardzo dziękuję za wszystkie przemiłe komentarze :-)

Agnieszka: Mulinę kupowałam za pośrednictwem koleżanki i chyba było to dość dawno. Wiem, że ona ściągała ją z e-bay'a.

Karolina: Ja też bardzo lubię jesień. Chyba nawet bardziej niż wiosnę. A to bezwenie to chyba od nadmiaru pomysłów i braku czasu. Chciałabym tyle rzeczy zrobić, a czas nie jest z gumy.

Karteczkowy roczek (20)

2011-10-03T09:45:00.002+02:00

Bezwenie trwa nadal, w związku z czym jubileuszowa kartka nie doczekała się liftingu i wygląda tak, jak wygląda:Dobra wiadomość jest taka, że z kartkami jestem na bieżąco i z czystym sumieniem będę mogła zabrać się za październikowe zadanie.

Karteczkowy roczek (19)

2011-09-30T08:53:00.003+02:00

Cięłam papiery, myślałam, przymierzałam, kombinowałam i wyszło mi, że do tej mieszanki kolorów zawartej w hafcie nic innego nie pasuje.Bezwenie trwa nadal.

Karteczkowy roczek (18)

2011-09-29T09:05:00.003+02:00

Niby w dzień ciepło, a poranki okrutnie zimne. Niby wrzesień piękny, a ja najchętniej ułożyłabym się do snu zimowego. Wszystko razem spowodowało, że jakoś nie po drodze było mi z aparatem do komputera, bo wrześniowy hafcik jest gotowy od dość dawna.

A w ogóle to jakieś "bez-wenie" mnie ogarnęło.

Karteczkowy roczek (17)

2011-09-16T10:00:00.003+02:00

Oj długo ta kartka leżała, długo. Grunt, że się doczekała i wczorajszego popołudnia została do końca sklejona.Tylko przeszycia są zgodne z pierwotną koncepcją. Wstążeczka też wprawdzie została zaplanowana, ale miała być zupełnie inna i połączona z bawełnianą koronką, a zamiast kwiatka miało być czerwone serduszko. Jak się jednak okazało, klej magiczny nie jest dobry na wszystko - chciałam przykleić satynową wstążeczkę do kartonu, ale klej najwyraźniej miał ochotę zaistnieć na froncie kartki i wylazł na wierzch w postaci brzydkich plam. Wstążkę z koronką musiałam oderwać, a że nie przebiegło to bezboleśnie dla papieru, to musiałam dokładnie w tym samym miejscu dać inną tasiemkę (choć pewnie lepiej wyglądałaby trochę niżej).

Tak się bałam tych przeszyć, a okazało się, że robi się je bardzo przyjemnie. Zdecydowanie jednak zalecam użycie maszyny do szycia - ścieg jest wtedy prosty i robota idzie szybko. Zrobiłam na początku jeden bok ręcznie, ale było tak krzywo (mimo że karton w kratkę), że musiałam ten brzeg odciąć.

Jubileuszowa kartka (ta z żółtymi różami) w zasadzie też jest już zmontowana, ale czegoś jednak mi w niej brakuje, więc jeszcze spróbuję trochę powalczyć z nią.

--------------------------------------------------

Cieszę się ogromnie, że moje kartki przypadły Wam do gustu :-) Dziękuję bardzo za przemiłe komentarze :-)

Karteczkowy roczek (16)

2011-09-15T08:44:00.002+02:00

Następna kartka gotowa.Dokładałam, odejmowałam, kombinowałam, ale nic ponad tę wstążkę nie pasowało mi - chciałam, aby tym razem haft był na pierwszym planie.

Widać nie umiem robić "na bogato".

--------------------------------------------------

Dziękuję pięknie za wspaniałe komentarze. Bardzo mobilizują mnie one do dalszych prac :-)

Karolina: Kartki powstają tak szybko, bo w czasie, gdy pokazywałam hafty, cięłam papiery. Potem zostało już tylko ozdabianie i montowanie. W ten sposób daję radę jednego popołudnia dokończyć jedną kartkę, którą następnego dnia pokazuję.

Mamuska73: No to jak Ty to robisz, że linia koła nie faluje?

Fagusia: Są podobno jakieś specjalistyczne wykrojniki, czy inne urządzenia, których używają "zawodowe" scraperki, ale nie jestem aż tak zdesperowana, żeby gromadzić drogi sprzęt. Staram się po prostu omijać kółka. No chyba, że się nie da :-)

Karteczkowy roczek (15)

2011-09-14T08:33:00.003+02:00

Mając kilka haftów do "zakartkowania" praktycznie wszystkie obrabiam na raz. Może niekoniecznie w sensie wykonywania czynności, bo niestety tylko dwie rączki posiadam, ale w sensie etapów. Po pocięciu papierów do wszystkich kartek zabrałam się za ich ozdabianie, przy czym gdy brak mi pomysłu na dalsze dekorowanie, to kartkę odkładam i zastanawiam się nad następną. W efekcie wszystkie kartki powstają w niewielkich odstępach czasowych. Dlatego tak szybko mogę pokazać kolejny twór z serii Karteczkowego roku.Teraz już wiadomo, dlaczego zrobiłam lustrzane odbicie wzoru - wizja kartki mnie pchała, a po prawej stronie drzewo to jakoś tak ździebko głupio wyglądałoby. Wizja zdechła, gdy przyszło do wymyślania napisu. Dlatego postanowiłam zostawić pustą ramkę, aby później dopasować napis do okoliczności, w których kartkę tę będę wręczać.

Praktycznie przy każdej kartce uczę się czegoś nowego. Z reguły na własnych błędach. Tym razem "ratowałam" ptaszki, które pierwotnie nastemplowałam bezpośrednio na papierze. Wyszło marnie, bo okazało się, że brązowy tusz świetnie sprawdzający się w postarzaniu krawędzi nie prezentuje się zbyt dobrze na użytym różowo-brązowym papierze. Dopiero wycięte ptaszki odbite czarnym tuszem na tym samym kartonie, z którego powstało drzewo i przyklejone taśmą 3D uratowały kartkę. Od biedy można uznać, że te pierwotne ptaszki tworzą cień tych naklejonych.
Wniosek: warto poświęcić kawałek kartonu, choćby nie wiem jak pięknego, aby nie zepsuć całej kartki i tym samym nie zaprzepaścić czasami kilkugodzinnej pracy.

--------------------------------------------------

Barbaratoja, Mysia: Dziękuję bardzo :-)

Karolina: Dziękuję :-) Ja mam mnóstwo haftów, które leżą w szufladzie i czekają na wykorzystanie. Pewnie o części z nich już zapomniałam. Podjęłam w związku z tym pewne postanowienie, ale o tym napiszę kiedy indziej.

Aguś: Dziękuję :-) Kółko niestety nie wyszło idealnie :-/ Jak przyjrzeć się porządnie, to widać wszystkie krzywizny. Dodatkowym utrudnieniem był fakt, że wycinałam dwa kółka: z jasnego i ciemnego papieru. Mocno starałam się, aby te krzywizny wypadły w tym samym miejscu ;-)

Karteczkowy roczek (14)

2011-09-13T11:32:00.002+02:00

Życzliwymi kopniaczkami forumowe koleżanki popędziły mnie trochę do roboty. Sama też się kopnęłam, tyle że do pobliskiej pasmanterii, w której zostawiłam niecałe 5 zł, co jest osiągnięciem dla mnie wręcz niewiarygodnym - zazwyczaj moje wydatki w pasmanteriach oscylują na zupełnie innym poziomie ;-) W związku z powyższym pierwsza kartka jest już gotowa:Jak widać wciąż mam problemy z winietowaniem, co gorsza nie znam na nie rady (efekt wygięcia prostych linii - na szczęście tylko na zdjęciach).

Za to już wiem, dlaczego tak starannie unikałam okrągłych wycięć i po wykonaniu tej kartki nadal będę unikać ich jak ognia. Konia z rzędem temu, kto nożyczkami wytnie idealne kółko!

--------------------------------------------------

Serdecznie dziękuję za miłe komentarze :-)

Karteczkowy roczek (13)

2011-09-09T13:25:00.003+02:00

Chwilę czasu mam, to pokażę Wam ostatnią już (niestety) wakacyjną robótkę. Długo zastanawiałam się, który z zaproponowanych wzorków wybrać, bo wszystkie bardzo mi się podobały. Postawiłam jednak na róże, bo przypomniało mi się, że niedługo teściowie będą obchodzić 50-tą rocznicę ślubu. Wprawdzie później okazało się, że to niedługo wypadnie za dwa lata, ale cóż znaczą te dwa lata naprzeciw wszystkich pięćdziesięciu... Poza tym przynajmniej kartkę będę miała gotową ;-)Aida 16-stka w kolorze kości słoniowej, nici DMC zgodnie z kluczem (o dziwo) i tylko przy napisie grzebałam trochę, żeby go przerobić na rodzimy język. I jest to chyba pierwszy napis, jaki wyszyłam w Karteczkowym roczku, bowiem we wszystkich pozostałych pracach wykluczałam je z zasady.

--------------------------------------------------

Bardzo Wam dziękuję za wszystkie przemiłe komentarze :-)

Karteczkowy roczek (12)

2011-09-08T10:32:00.002+02:00

Pora na kolejna pracę urlopową. To był swoisty rekord - hafcik powstał chyba w trzy dni, bo choć rozmiarami nie rzuca na kolana, to spora liczba kolorów i częste zmiany nitki znacząco wydłużają czas pracy.Kolory zgodne z kluczem. Tylko białą aidę 14ct zamieniłam na 16-stkę w kolorze kości słoniowej. Sympatyczna Edwina spogląda zza kwiatków, a ja uciekam do pracy. Pozdrawiam.

--------------------------------------------------

Myśli krzyżykiem pisane: Oj tam, oj tam! Zaraz "zasłaniasz"! :-D Żeby czasu więcej było, to ja tu zarzuciłabym Was haftami, ale niestety jest jak jest i trzeba wyrywać dla siebie choć 10 minutek, a czasami nie da się nic wyrwać. Czyli jak u większości z nas :-/
Aneladgam: Nooo... tak szybko jechałam, że sama się przestraszyłam :-D Synek do tej pory nie może dojść, jakąż to technikę zjazdu zastosowałam ;-) Myszka, owszem, milutka - dziękuje bardzo :-) Sądząc po przedziałku w okolicach nóg, to chyba spodzień jakiś, więc skłaniałabym się ku płci męskiej, ale w dzisiejszych czasach, to kto go tam wie ;-) Kwiatki do piaskownicy jak najbardziej nadają się.
Mysia: Wzorek jest sympatyczny, więc nie dziwię się, że też taką machnęłaś. Zresztą nick do czegoś zobowiązuje ;-)
Justyna: Dziękuję bardzo :-)
Dendrobium: Oj, rumienię się mocno :-) Bardzo mi miło. Dziękuję :-)

Karteczkowy roczek (11)

2011-09-07T10:01:00.002+02:00

Urlopowych prac ciąg dalszy - mysza pojawiła się jako następna. Aida to biała 14-stka (tu jeszcze zgodnie z dyspozycjami - w efekcie myszka wyszła prawie takiej samej wielkości jak słonie), ale spodnie, trawę i kwiatka wyszywałam czym popadnie, czyli tym, co miałam na podorędziu.

Wprawdzie jeszcze dwa hafty czekają na prezentację, ale ja nie zasypiam gruszek w popiele - pocięłam papiery na kartki, możliwe więc, że nie będzie zbyt dużej przerwy w blogowaniu ;-)

--------------------------------------------------

Karteczkowy roczek (10)

Mysia: Dziękuję bardzo :-)

Aneladgam: Może konkretnej daty ostatniego bujania się na huśtawce nie podam, ale trzeba przyznać, że posiadanie latorośli w wieku szczenięcym ma swoje zalety. Na przykład w czasie wakacji jeździliśmy na basen do Jarocina. Jest tam tzw. zielona rura, czyli zjeżdżalnia wodna, w której mierzony jest czas przejazdu. Kto pobił rodzinny rekord? Pani Matka Dobrodziejka! (tu prężę dumnie muskuły) :-D
Myśli krzyżykiem pisane: No to jeszcze zdradzę tajemnicę, że kolor konturów zmieniłam z czarnego na ciemnoszary ;-)

Karteczkowy roczek (10)

2011-09-06T12:36:00.001+02:00

Jakby nie patrzeć, wakacje skończyły się definitywnie, a że nie były tak zupełnie zmarnowane pod względem rękodzielniczym, to niewątpliwie wypadałoby złożyć jakieś sprawozdanie z owej działalności. Pozwólcie, że jak zwykle zrobię to na raty, bo i szybciej napiszę jednego posta i wy nie umordujecie się za bardzo czytając długaśne wypociny - wszak nie należy organizmu przeciążać po wakacjach ;-)

W tym roku skupiłam się na obrazkach związanych z Karteczkowym roczkiem. Na pierwszy urlopowy ogień poszły słonie. Nie byłabym chyba sobą, gdybym nie wprowadziła zmian. Najpoważniejszą jest lustrzane odbicie wzoru - tak jakoś układ mi bardziej pasuje do kartkowej koncepcji. Tym razem trzymałam się kolorów, za to coś mnie podkusiło i zamiast aidy 14-stki obrazek wyszyłam na 18-stce. W efekcie takie maciupstwo wyszło, że i kartka musi być miniaturowa.

Następne hafty wkrótce.

--------------------------------------------------

Pięknie dziękuję za wszystkie przemiłe komentarze. To najlepsza nagroda, jak może spotkać blogera.

Nadmorskie wspomnienie (8)

Hanulek: Cała przyjemność po mojej stronie :-) Przykro mi tylko, że musiały trochę odleżeć.

Anek73, MojeBrzydactwa, Karolina: Leżaki rzeczywiście nie są brzydkie, nie mogę powiedzieć, że nie podobają mi się, ale jakoś wyjątkowo opornie szło mi ich wyszywanie.

Lady Iness, Ania: Też marzy mi się taki wypoczynek. W spokoju, w ciepełku... :-)

Kuba: Rzeczywiście bardzo dużo pracy jeszcze przede mną, ale za to satysfakcja jest olbrzymia, gdy patrzy się już na gotowy obrazek :-)

Iwona: Ja też nie lubię wyszywać dwa razy tego samego, dlatego ten obrazek musiał odleżeć trochę, bo musiałam "zapomnieć" o pierwszym ;-)

adzia131-Lidka: Ja na studiach niestety nie miałam takich możliwości, ale też zdarzały się nudne wykłady. Szkoda tylko, że zaczęłam haftować po studiach. Tyle czasu zmarnowanego :-/ w sensie hafciarskim oczywiście ;-) Różyczki były częścią większego schematu z jakąś pańcią. Pańcia przyjemna, ale jakoś nie w moim guście, ale różyczki całkiem-całkiem :-)

RR Nadmorskie wspomnienie (8)

2011-08-14T09:05:00.001+02:00

Nie, to nie jest pomyłka: leżaczki zagościły na moim tamborku po raz drugi za sprawą Hani (Hanulek), która dołączyła do zabawy.Hania naczekała się trochę na ten obrazek, bowiem z trzech kanw, które od niej dostałam, tę właśnie odłożyłam na sam koniec. Co tu dużo kryć: ostatnim razem nie zapałałam miłością do tych leżaków, a poza tym nie przepadam za powtórnym haftowaniem tego samego motywu. Nie mniej jednak udało się zakończyć obrazek i własność Hanulka
powinna już być u Elziutki.

Na koniec maleńkie podsumowanie.

Podczas 16 miesięcy trwania zabawy wyszyłam obrazki nr 1, 2 (dwa razy), 3, 6, 8. Na dodatek szykuje się kolejna długa przerwa. Dobrze nie jest.

--------------------------------------------------

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze :-)

Karolina: A dlaczego u Ciebie wygląda inaczej? :-D Inny zestaw miałaś w gazecie? :-D Jeśli chodzi o wykorzystanie tych kwiatków, to mi przychodzą do głowy tylko dwa sposoby: karteczki-bileciki i magnesy.

Anek73: Też skłaniam się raczej ku magnesom. Muszę jednak przerobić trochę kartoniki, bo są za małe w stosunku do ramek-magnesów.
Tośka: Dziękuję bardzo :-) Byłam, widziałam i na pewno będę zaglądać :-)
Ulcia: Igła rozmiaru 26 też może być, choć wolę 28-kę. 24-ka zdecydowanie odpada. Kwiatki razem rzeczywiście razem wyglądają, ale zdecydowanie kartoniki dodają im uroku, więc bez żalu je rozdzielę :-)
Weronika: Chyba jednak jest to narcyz :-) Żonkil jest zdecydowanie żółty, a w tym kwiatku kolor żółty jest w mniejszości ;-)
Aneladgam: Kwiatki zdecydowanie nadają się na urlopową robótkę. Jeśli przewidujesz dłuższy urlop, to polecam zabranie jeszcze jednej robótki, bo te kwiaciorki szybko "machniesz" ;-)

Ekspresowe kwiatki (3)

2011-08-05T09:28:00.007+02:00

To już ostatni z błyskawicznych kwiatków. Obstawiam, że to stokrotka ;-)

Wszystkie trzy: narcyz? (też pewna nie jestem, ale na to mi wygląda), mak i stokrotka? (wątpliwości nie mam tylko co do maka) są gotowe i czekają na oprawienie.Chciałam zrobić z nich magnesiki, ale okazało się, że kartoniki, które były w zestawie, a z którymi kwiatki zyskają dużo uroku, są za małe do magnesów, które mam. Teraz mam dylemat: czy skanować kartoniki i dopasowywać ich rozmiar do oprawek, czy też olać sprawę i zrobić z nich bileciki, jak to zresztą zaplanowane zostało przez producenta? Sama nie wiem... Na szczęście sprawa nie jest pilna.

Chwilowo jest to ostatnia tak błyskawiczna miniaturka, muszę bowiem dokończyć nieco bardziej skomplikowany obrazeczek. Wrócę jednak niebawem do maluchów - lubię je, bo szybko można cieszyć się z efektu końcowego :-)

--------------------------------------------------

Dziękuję Wam bardzo za miłe komentarze :-)

Zardzewiałej igły wprawdzie jeszcze nie znalazłam w żadnym zestawie, ale wszystko przede mną ;-) Pierwsze, co robię, gdy otwieram jakiś zestaw, to wymieniam igłę. Z reguły sięgam do swoich zapasów i wyciągam najchętniej 28-kę - nie robi w materiale wielkich dziur.

Ekspresowe kwiatki (2)

2011-08-04T07:29:00.019+02:00

Nooo... te kwiatki rzeczywiście należą do gatunku błyskawicznych :-) Szybciutko się je wyszywa i ładnie wychodzą. Przyczepić mogę się tylko do jednego: nici z zestawu nie są najlepszego gatunku. Na szczęście na gotowym obrazku tego nie widać.Nurtuje mnie też jedna myśl: dlaczego do aidy 14-stki zawsze dołączana jest tak gruba igła, że wyszywanie nią jako żywo przypomina mi posługiwanie się tępym patykiem?

--------------------------------------------------

Serdecznie dziękuję za wszystkie wspaniałe komentarze. One naprawdę inspirują mnie i motywują do dalszych działań.

Sprzątającą wróżkę podeślę do Ciebie, Dendrobium, o ile nie wykończy się doszczętnie u mnie w domu :-D Mam takich dwóch mistrzów w optymalizacji: minimalizując liczbę wykonanych czynności, maksymalizują bałagan :-D

Otrzymałam przemiłe wyróżnienie od haftytiny. Jest mi niezmiernie miło i ogromnie dziękuję, ale nie poślę wyróżnienia dalej. Głównym powodem jest to, że jest tyle blogów, na których podziwiam piękne prace, które mnie inspirują, albo które po prostu lubię czytać, że nie byłabym w stanie wybrać spośród nich tylko kilku. Najbardziej jednak cieszą mnie Wasze komentarze, za które bardzo bardzo dziękuję.

Jeśli zaś chodzi o misiowe metryczki, to niestety nie jest to moja twórczość własna. Nie jestem artystką tworzącą wyszukane wzory (niestety), tylko rzemieślnikiem przenoszącym wzory z kartki na materiał. Metryczki kupiłam w formie gotowego zestawu DMC do wyszycia. Zgodnie z instrukcją w zestawie powinny być wyszyte na aidzie 14-stce. Materiałów w zestawie zapewniono tyle, aby wystarczyło na wyszycie jednej wybranej metryczki. Prosty zabieg zamiany aidy na mniejszą spowodował, że nici z powodzeniem wystarczyło na oba obrazki i jeszcze trochę zostało. I to chyba był mój jedyny wkład własny w misiaki. Poza oczywiście samym haftowaniem ;-)

Ekspresowe kwiatki (1)

2011-08-03T08:27:00.015+02:00

Ekspres w hafciarstwie to sprawa dyskusyjna. Każda hafciarka wie, że nie każdy mały wzorek jest ekspresowym w wykonaniu. Przyjmując, że około trzy godziny poświęcone na wyszywanie jednego obrazka jest tempem szybkim, to pierwszy z trzech kwiatków (bo tyle zamierzam ich wyszyć) jest rzeczywiście kwiatkiem ekspresowym. Wzór pochodzi z gazetki The World of Cross Stitching (bodajże przedostatni numer) i stanowi część zestawu będącego dodatkiem do wspomnianego czasopisma, które zakupiłam głównie ze względu na ów zestaw.

Kwiaciorek sympatyczny, miło się go haftowało, więc ani chybi w najbliższej przyszłości machnę również pozostałe.

Karteczkowy roczek (9)

2011-07-15T08:26:00.003+02:00

Niestety to już ostatnia gotowa kartka i tym samym koniec blogowych zaległości w pokazywaniu. Wypadałoby zabrać się za jakąś twórczość, ale coś mi z Panią Weną ostatnio nie po drodze, a i czasu jakby mniej, choć podobno są wakacje i sezon urlopowy w pełni.

Wybierając haft miałam już w głowie koncepcję kartki. Jak to zwykle bywa koncepcję trafił szlag, ale ogólny charakter został zachowany. W sumie nie miałam innego wyjścia, bo nie wiem do czego innego można by wykorzystać sprzątającą wróżkę. Jak jest, każdy widzi i lepiej nie będzie. Swoją drogą przydałaby mi się takowa wróżka w domu ;-)

--------------------------------------------------

Bardzo przepraszam, ale kurs na liście ostrokrzewu nieco odsunie się w czasie z powodów nie za bardzo ode mnie zależnych. Pocieszam się trochę, że kurs będzie przydatny dopiero w okolicach przedświątecznych. Jednak jak tylko znajdę chwilę, to opstrykam sposób wykonywania rzeczonych liści.

Serdecznie dziękuję za przemiłe komentarze dotyczące i kartek i zakładek :-) Miód na mą duszę lejecie, zachęcając jednocześnie do dalszych twórczych działań. No i trochę bardziej zaczęła mi się podobać kartka z królikiem ;-)

Finał zakładkowej wymiany

2011-07-14T09:52:00.002+02:00

Nadszedł ten wyczekiwany moment, kiedy już wiadomo, kto co dostał i od kogo. Miałam szczęście otrzymać zakładkę od Agnieszki vel Mamuski73. Zakładka nieprzeładowana, prosta w swej formie, czyli dokładnie tak jak lubię :-) Na dodatek jest nadzwyczaj apetyczna - gdy na nią patrzę, od razu mam ochotę wszamać kawałek słodkiego, soczystego arbuza :-)

Jak widać zakładka pełni już swoją funkcję, choć mam poważne wątpliwości, czy rzeczywiście powinnam jej używać do książek, bo ani chybi wszystkie będą wkrótce zaślinione ;-)

Karteczkowy roczek (8)

2011-07-13T14:09:00.003+02:00

Nadal nadrabiam zaległości. Niestety są to zaległości w pokazywaniu, a nie w tworzeniu. Na tworzenie jakoś ostatnio sił, weny i czasu brak. Pora zatem pokazać kolejną kartkę.Szczerze mówiąc, średnio zadowolona z niej jestem. Jakaś taka blada wyszła, ale nie chciało mi się myśleć, czego w niej brakuje.

Trzy szybkie

2011-07-08T09:27:00.004+02:00

Hanka wkrótce opuści progi przedszkola. Chciałam wpleść nieco bardziej osobisty akcent w pożegnanie z Paniami. Ponieważ czasu nadal mam mało, postanowiłam pójść na skróty - zrobiłam zakładki bazując na gotowych obrazkach. Wycięłam, podkleiłam czarnym kartonem jednocześnie umieszczając wstążeczki i prawie gotowe.

Żeby było bardziej klimatycznie, tył ostemplowałam na złoto.

W świetle ostatnich moich pudełkowych zapędów nie mogłam zostawić zakładek "nagich". Uznałam jednakże, że największą ozdobą pudełek będzie ich zawartość, zatem powstały pudełka z okienkami (wierzch i środek do kompletu starym złotem stemplowany).

Jeszcze tylko wstążeczki ciepnęłam i gotowe.

Więcej czasu zajęło mi majstrowanie tych pudełek niż ich zawartości :-)

--------------------------------------------------

Dziękuję pięknie za wspaniałe komentarze. Obiecuję, że kurs na liście ostrokrzewu będzie, ale dopiero w przyszłym tygodniu. Pozdrawiam cieplutko.

Karteczkowy roczek (7)

2011-07-07T08:28:00.004+02:00

Następna kartka gotowa. Może jest trochę nietypowa w swej kolorystyce, bo zima raczej średnio kojarzy się z fioletami, ale za to jak pasuje do szalika ;-)Liście ostrokrzewu wycięte "domowym" sposobem, przybrudzone tuszem, a za owoce robią koraliki - co zresztą widać.

Coraz bardziej podoba mi się łączenie haftów ze scrapbooking'iem.

--------------------------------------------------

Karteczkowy roczek (6)
Bardzo dziękuję za wszystkie ciepłe słowa :-) Rzeczywiście różany hafcik był pracochłonny, ale efekt końcowy wart był tego wysiłku. Przez czysty przypadek okazało się, że kolory nici i papieru bardzo do siebie pasują. Wynika z tego, że trzeba posiadać spory zapas papierów, żeby mieć z czego wybierać. No i trzeba przestać w końcu "modlić" się do nich ;-)

"Cosiek"
Dziękuje bardzo :-) Szczerze mówiąc z "cośka" jestem średnio zadowolona - taki jakiś blady, bez polotu wyszedł, ale "klient nasz pan" i na dodatek stał nade mną i wydawał szczegółowe instrukcje :-) Ja również wychodzę z założenia, że nie należy wtrącać się w młodzieńcze uczucia - na razie nie ma ono charakteru "destrukcyjnego", a wybranka jest osobą nader rozsądną :-)

Nadmorskie wspomnienie (7)
Obrazek - owszem - pięknieje, ale na skutek różnych zawirowań mój zapał do tego RR nieco zmniejszył się. Na szczęście nie znikł zupełnie, bo przede mną haftowanie leżaczków po raz drugi. Mam tylko nadzieję, że kanwy wszystkich dziewczyn w końcu trafią do swoich właścicielek z odpowiednią liczbą obrazków, bo na właściwy czas już dawno przestałam liczyć.

Karteczkowy roczek (6)

2011-07-06T11:45:00.003+02:00

Nadrabiam zaległości - nareszcie zabrałam się za montaż kartek. Pocięłam papiery i zabrałam się za klejenie i ozdabianie. Na pierwszy ogień poszła różana kartka, bo najprostsza.Wzorzysty papier robi za wszystkie ozdoby.

Wkrótce będą następne kartki.

"Cosiek"

2011-07-01T12:07:00.004+02:00

Nie wiem właściwie, czym to miało być. Ni to kartka, ni to laurka. Bartek zażyczył sobie - chciał obdarować jakąś koleżankę, do której "ma słabość" (to słowa mojego synka). Nie wiem w końcu, czy dał, ale ja tam w młodzieńcze uczucia wolę się nie wtrącać."Cosiek" powstał pod dyktando Bartka z materiałów zakupionych w Ikei (w zestawie jest sporo papierków formatu A4, dwa arkusze z rysunkami i kilka rameczek) w całkiem przystępnej cenie. Widziałam jeszcze fajne tekturowe pudełka do ozdabiania - chyba będę musiała przejechać się tam jeszcze raz... ;-)

Nadmorskie wspomnienie (7)

2011-06-29T09:18:00.004+02:00

Kolejna część Nadmorskiego wspomnienia jest już za mną i jeszcze dziś wyruszy w świat. Tym razem pastwiłam się nad konarem z muszelkąna szmatce będącej własnością Helenki50.

Rozpoczęłam wyszywanie leżaczków - znowu.

--------------------------------------------------

Ach... cóż to były za warsztaty...

Chociaż krzyżyki są moją miłością, to jednak od czasu do czasu lubię spróbować czegoś innego. Kiedyś zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem nie łapię "pięciu srok za ogon", ale szybko doszłam do wniosku, że aby uczynić swoje otoczenie piękniejszym, przydadzą się umiejętności z wielu dziedzin. Jeśli macie ochotę na kolejne warsztaty w Lubinie, to radzę śledzić blog Zdolne ręce - wiem, że Lenka planuje kolejną edycję w październiku.

Ach... cóż to były za warsztaty...

2011-06-28T13:17:00.003+02:00

Dawno miałam ochotę na uczestnictwo w warsztatach rękodzielniczych. Gdy więc dotarła do mnie wieść o takowych, zrobiłam wszystko, aby mnie tam nie zabrakło. Poupychałam dzieci po ludziach i w nagrodę za całoroczną pracę (Komunia i inne szkolne kłopoty) pojechałam do Lubina na Zdolne ręce. Wprawdzie planowałam zgłębiać tajniki w zupełnie innych dziedzinach niż ostatecznie zgłębiałam, ale i tak było fajnie i sporo nauczyłam się. No i mam nadzieję, że kiedyś jeszcze uda mi się wyrwać na takie warsztaty.

Nie przedłużając: lalkę robiłam. Po ośmiu godzinach działań lalka przedstawia się następująco: Brakuje jej spódnicy (to białe to halka), jednego rękawa (rękawy występują tu w charakterze maskującym), połowy włosów (oszczędzę Wam widoku tyłu czaszki) i muszę jeszcze poprawić jej oczy, bo te są nieco krzywe. Lalka należy do gatunku porządnych i została zaopatrzona w gatki, które jednakowoż panna zaprezentuje po ich ozdobieniu. Żeby nie było, że nie ma: nogi są, i to jakie długie, tyle że pod halką.

Na warsztatach dostałam zadanie domowe: dokończyć lalkę. Sądzę, że do końca miesiąca stopniowo dam radę - w pracy urwanie głowy i robotę do domu zabieram, mam mnóstwo zaległości blogowych, no i czeka mnie wykończenie trzech prezentów na "cito", ale raczej nie dam rady odmówić sobie tej przyjemności, aby od czasu do czasu nie podłubać przy lalce :-)

--------------------------------------------------

Maluszki na prezenty (5)
Bardzo się cieszę, że moja-już nie moja zakładka tak Wam się spodobała :-) Wzór jest fragmentem większego obrazka i pochodzi z lutowego wydania "The World of Cross Stitching". W oryginale jest to wzór na wykonanie tablicy na notatki.

Pudełek ciąg dalszy, I jeszcze jedno pudełko
Dzięki piękne za tak liczne i miłe komentarze :-) Choć jestem zdecydowaną zwolenniczką minimalizmu, to jednak nie jestem za bardzo zadowolona z tych pudełek. Sądzę, że mogłyby wyglądać lepiej, ale na razie brak mi odwagi i rozmachu w scrapbooking'u. Długo "modlę się" nad papierem, zanim zdecyduję się go pociąć ;-)

I jeszcze jedno pudełko

2011-06-22T11:55:00.003+02:00

Powstało kolejne pudełko na kolejny prezencik, który spreparowałam jakiś czas temu. W konwencji dość podobne do poprzedniego, ale jakoś wena mnie opuściła.Poza tym zauważyłam, że ozdabiam te pudełka z wielką nieśmiałością używając różnych gadżetów i akcesoriów. Może przy następnych rozkręcę się nieco bardziej.

Pudełek ciąg dalszy

2011-06-21T12:10:00.004+02:00

Skoro powstała zakładka, to trzeba ją jakoś zapakować. Ponieważ pewnego dnia postanowiłam sobie, że własnoręcznie wykonane prezenty będę starała się dawać w moich opakowaniach (rękodzieło w 100%), to i teraz wypadało przysiąść do jego zrobienia. Tak jak w przypadku różanych zakładek starałam się, aby pudełko nawiązywało swoim wyglądem (a przynajmniej kolorystyką) do swojej zawartości. Czy mi się to udało? Nie wiem, ale pewnym jest, że robienie pudełek podoba mi się coraz bardziej.

Maluszki na prezenty (5)

2011-06-20T10:39:00.002+02:00

Wprawdzie jest to ostatni z haftów na prezenty, ale właśnie ten postanowiłam wykorzystać na zakładkę dla pewnej specjalnej osoby. Może dlatego, że tak prześladowało mnie motto umieszczone na hacie? Krzyżyków było dość sporo,

ale konturów mało.

Dorobiłam plecy (które oczywiście zapomniałam sfotografować), zszyłam metodą "na biscornu" dorzucając dwie wstążeczki i powstała dość nietypowa w swym kształcie zakładka.

Celowo wszyłam taką długą wstążeczkę, aby przyszła użytkowniczka mogła dopasować jej długość do swoich potrzeb. Jakby się uprzeć, to zakładkę można wykorzystać jako zawieszkę wiążąc kokardkę. Albo i nie.

Celowo nie wymieniam imienia osoby, dla której przeznaczony jest ten prezencik, bowiem tajemnicą są jeszcze adresaci przesyłek, choć owoce pracy uczestniczek zakładkowej wymiany mogliśmy już oglądać na forum. A jest na co popatrzeć.

Scrapbooking użytkowy

2011-06-09T01:22:00.005+02:00

Szaleństwo pierwszokomunijne trwa. Czasu nie mam na nic. Właściwie do domu wracam spać. Kolacja, kąpanie dzieciaków i padam na pysk. No i ta pogoda, która potęguje zmęczenie. Fajnie, że jest ciepło, ale wolałabym mieć trochę więcej sił, które chętnie spożytkowałabym na np. ogarnięcie chaty, że o twórczości własnej nie wspomnę. Jeszcze przed tym białym zawrotem głowy udało mi się podziałać nieco w sferze scrapbooking'u. Żadne tam lifty, LO-sy i inne takie cuda - zwyczajnie potrzebowałam opakowań na prezenty. Na raty powstały więc dwa pudełka: pierwsze w konwencji horyzontalnej,drugie w wariancie smukłym,

przy czym oba pudełka mają identyczne wymiary i kryją siostrzane zakładki.

Do tematu pudełek na pewno wkrótce wrócę, bo mam jeszcze kilka prezencików do zapakowania.

Użyte materiały:

karton bazowy pomarańczowy i biały wizytówkowy (ten z napisem) - papierniczy koło pracy,
karton ozdobny (brzegi "przybrudziłam" brązowym tuszem) - Lemonade,
wstążka i koronki - pobliska pasmanteria,
kwiatki (potuszowałam zielonym tuszem, bo pierwotny odcień zieleni słabo komponował mi się z całością, a inne kwiatki zupełnie mi nie pasowały) - nie pamiętam skąd,
metalowe ćwieki - Empik,
całość klejona Magic-kiem.

--------------------------------------------------

Haft podławkowy (2)
Lilka, Alexls, Weronika, Darahati: Dziękuję bardzo :-)
Morsia: Dziękuję :-) Na szkoleniu było około 20 (w porywach 30) osób, ale sala była bardzo duża, więc można było sobie zapewnić odrobinę samotności ;-)
Justyna: Dziękuję :-) Na wykładach lepiej nie próbuj takich sztuczek. Ja mam takie szkolenie raz na pięć lat (chociaż przez 14 lat udało mi się przemykać niezauważoną zanim mnie dopadli), a i egzamin miał mieć formę dość niezobowiązującą i pełnił raczej funkcję straszaka, żeby ludzie chodzili i słuchali. U Ciebie mogłoby się to skończyć dużymi nieprzyjemnościami.
Dendrobium: Dziękuję bardzo :-) Sama jestem ciekawa, do czego ostatecznie wykorzystam ten haft. U mnie jeszcze białe szaleństwo trwa. Czekam na mail'a :-)

Haft podławkowy (2)

2011-05-31T11:55:00.002+02:00

Wprawdzie trochę czasu już minęło od szkolenia BHP (przygotowania do Komunii idą pełną parą), ale nie pokazałam jeszcze całego szkoleniowego dorobku. Jak łatwo przewidzieć, nie zmarnowałam trzeciego dnia szkolenia i mądrzejsza o doświadczenia dni poprzednich wydziabałam drugi medalion.

Nie wiem jeszcze, co powstanie z BHP-owskich robótek, ale z pewnością kiedyś do czegoś zostaną wykorzystane.

--------------------------------------------------

Haft podławkowy (1)
Myśli krzyżykiem pisane: Początkowo też chciałam poczytać książkę, ale na początku pierwszych zajęć, gdy Pan-Szkoleniowiec usiłował odnaleźć właściwą prezentację, dostrzegłam folder o niepokojącej nazwie "Egzamin końcowy". Obawiam się, że czytając książkę straciłabym kontakt z rzeczywistością i nie wiedziałabym, o czym jest aktualnie mowa. Przy robótkach mózg jest nieco mniej zajęty ;-)
Porzeczkowa: Dziękuję :-) Jak widać bardzo przemyślałam sprawę ilości kolorów ;-)
Mysia, My colorful world, Elziutka, Olcia113, Iwona, Alexls, Gocha: Dziękuję bardzo :-)
Ata: Niestety nie mogłam jawnie haftować, bo na samym początku gadali coś o wzajemnym szacunku, żeby nie czytać gazet, schować laptopy, itp. Sądzę, że ciężko byłoby mi przekonać wykładowców o podzielności mojej uwagi, więc wolałam się "tajniaczyć" ;-)
Pagatek, Szmatka łatka: Dziękuję :-) No to nic straconego - na najbliższym zebraniu wyciągasz robótkę ;-)
Go_siek: Piękne te zaproszenia! Podziwiam samozaparcie, bo ja chyba nie dałabym rady zrobić takiej ilości.

Karteczkowy roczek (5)
Myszszeczkunia: Bardzo dziękuję za zaproszenie :-) W pierwszym odruchu chciałam przystąpić do zabawy, ale niestety na swoim blogu masz założoną blokadę na komentarze. Nie posiadając konta na blox-ie, nie byłam w stanie zostawić komentarza na Twoim blogu. Po przemyśleniu doszłam jednak do wniosku, że to chyba dobrze, bo czasu mam ostatnio piekielnie mało i ledwo wyrabiam się w trzech innych zabawach, do których zapisałam się. Jak już do czegoś zobowiązuję się, to wywiązuję się w terminie. Nie chciałabym potraktować Twojej zabawy mniej poważnie zakładając na starcie, że nie będę się wyrabiać. Mam nadzieję, że mi wybaczysz.

Haft podławkowy (1)

2011-05-19T10:41:00.005+02:00

Długo odwlekałam ten moment, ale kiedyś musiało to nastąpić. Wysłali mnie na szkolenie BHP :-( Nie byłoby w tym nic strasznego, gdyby ono nie trwało trzy dni po pięć godzin. Nie muszę chyba dodawać, że 15-godzinne szkolenie streściłabym w najwyżej 30-minutowej wypowiedzi.

Prewencja - rzecz ważna, toteż pogratulować sobie mogę przytomności umysłu, dzięki której niewątpliwie zapobiegłam dramatycznym zajściom spowodowanym niekontrolowanym opadaniem górnych powiek. Wychodząc z założenia, że nieznaczne machanie ręką nie zmniejsza mojej percepcji, przygotowałam sobie robótkę. Robótka ta niewątpliwie utrzymała mnie przy życiu i spowodowała znaczny wzrost przyswojonej wiedzy.

Obciążając kręgosłup w 140% (pozycja siedząca), a czasami nawet w 190% (pozycja siedząca zgarbiona) - ale jestem wyedukowana! - po dwóch dniach powstało takie coś:Na koniec kilka sprawdzonych rad dla zdesperowanych maniaków:

wzór powinien być nieduży - im mniejszy rozmiar, tym mniejsze prawdopodobieństwo wpadki,
najlepiej sprawdza się wzór jednokolorowy - im mniej nici, tym ryzyko wpadki mniejsze,
zaleca się używanie jasnego materiału - pod ławką jest dość ciemno (zwłaszcza jak światło przygaszą, bo slajdy puszczają) i dziurki w aidzie ciężko dojrzeć szczególnie w ciemnym materiale,
nici powinny być w kontrastującym w stosunku do materiału kolorze - powód: patrz pkt.3,
po dwóch dniach szkolenia stwierdzam, że najlepsza jest aida 14-stka (medalion wyszywałam na 18-stce i momentami miałam ochotę podnieść robótkę bliżej oczu),
pomocna jest papierowa teczka - trzymana pod ławką stanowi dobrą podkładkę i jednocześnie zabezpiecza przed ciekawskim wzrokiem równie znudzonych sąsiadów, no i w razie potrzeby szybko można zamknąć,
najlepiej usiąść możliwie daleko od prelegenta i innych towarzyszy niedoli (to chyba oczywiste), ale nie za wysoko, bo mogą usiłować zgonić niżej żartobliwym "Ja nie gryzę".

Karteczkowy roczek (5)

2011-05-11T09:47:00.002+02:00

Tak jakoś samo weszło na warsztat i szybko z niego zeszło:Kolejny kartkowy hafcik jest gotowy, tylko czasu brak na zmontowanie tych kartek. Może po Komunii trochę oddechu złapię.

--------------------------------------------------

Nowa spółka
Myślodsiewnia, Dendrobium, Anenia, Alexls, Morsia, Donka66: Bardzo dziękuję :-) I jeszcze dzieciaki miały sporo frajdy przy konstruowaniu tych zaproszeń. Z tą oryginalnością to mam mieszane uczucia, bo z jednej strony rzeczywiście w sklepach królują raczej kartki w zupełnie innym stylu, a z drugiej strony wystarczy obejrzeć zaproszenia Mamuty i już tak oryginalnie nie będzie.
Mamuta: Dziękuję bardzo :-) Tak pięknych inspiracji, jakie można znaleźć u Ciebie, nigdy dość.
Ulcia: Och... jak pięknie napisałaś... Przepiękny komplement. Dziękuje ślicznie :-)
Piaseiza: Dziękuję :-) Też podoba mi się ten patent - podglądnęłam go u Mamuty :-)

Karteczkowy roczek (4)
Myślikrzyżykiempisane, Pagatek, myszUlandia, Olcia113, Iwona:, Izoldka17 Rzeczywiście jest słodki. Dopiekł mi mocno, ale jak się człowiek zaweźmie, to i górę dźwignie ;-)
Lilka: Dzięki :-) Rzeczywiście pod względem ilości backstitch'y wbijanych w środek krzyżyka, to ten misiek plasuje się chyba w czołówce. Też osobiście nie przepadam za takimi cudami, choć ogólnie backstitch'e jednak lubię.
Gastria: Odwagi! To naprawdę nie jest trudne, potrzeba tylko trochę cierpliwości. Najlepiej zacząć od czegoś małego i prostego - bynajmniej nie od tego miśka. Do małych hafcików to i tamborek nie jest potrzebny i do torebki zmieści się :-)

Nowa spółka

2011-05-06T12:13:00.006+02:00

Powiadają jaskółki, że niedobre są spółki. Pewnie mają rację, ale nie w tym przypadku.

Pani Matka naoglądała się prac Mamuty, Brises i Mirabeel, zainspirowała się odpowiednio i wraz ze swoimi małymi pomocnikami stworzyła zaproszenia na Komunię Pana Syna:Spółka Mama & Company sprawiła się bardzo dobrze, a efektem jej działania jest poniższy rządek (12 sztuk):
Ponieważ oprócz stempelków i papieru (listki) z Lemonade zastosowałam również bawełnianą koronkę, satynową tasiemkę i metalowy ćwiek, postanowiłam zgłosić karteczkę na wyzwanie Lemonade nr 18 - moje pierwsze zresztą.

To teraz specyfikacja:

karton biały i bladożółty - karton wizytówkowy ze sklepu papierniczego za winklem,
koronka bawełniana - zapasy domowe,
tasiemka satynowa - pasmanteria za innym winklem,
napis Zaproszenie i to kółko pod hostią - pieczątki z Lemonade (embossing na gorąco z użyciem wyrafinowanego sprzętu typu żelazko),
kwiatki papierowe i ćwiek metalowy - Empik,
listki - papier Vineyard nr 3 z Lemonade.

Karteczkowy roczek (4)

2011-04-29T11:04:00.003+02:00

Psioczyłam przy bałwanku na te cudaczne fractional'e, zarzekałam się, że uważniej będę wybierać wzory i co? I zabrałam się za miśka, który pod względem trudności w haftowaniu był jeszcze gorszy niż bałwan. W każdym razie hafcik jest gotowy,

a ja jestem przygotowana do popełnienia następnego malucha. Powoli wykluwają mi się pomysły na kartki z zastosowaniem zrobionych już hafcików, ale póki co, muszę wywiązać się z paru innych rękodzielniczych zobowiązań.

--------------------------------------------------

Jajecznie - poświątecznie
Pagatek, Iwonna, Ann_margaret: Dziękuje bardzo :-)
Elżusia: Dziękuję bardzo :-) Aż takim ekspertem w filcowaniu nie jestem, żeby poradzić Ci coś. Może zbyt mało intensywnie "dziabałaś" to jajko? A może za dużo (albo za mało) czesanki nakładałaś na raz? Nie mam pojęcia :-(

Karteczkowy roczek (3)
Ann_margaret: Dziękuję bardzo :-) No proszę... kolejna miłośniczka konturów :-D Nie miałam pojęcia, że jest nas tak wiele :-)

Na koniec mała uwaga.
Uprzejmie przypominam, że na komentarze podpisane uroczym nick'iem Anonimowy nie reaguję. Wróć! Reaguję - po prostu je usuwam.

Jajecznie - poświątecznie

2011-04-26T11:40:00.004+02:00

Miałam szczery zamiar wejść w sobotni wieczór na bloga, aby złożyć Wam świąteczne życzenia. Organizm jednak nie wytrzymał tempa życia i najnormalniej w świecie zbuntował się. No nie będę czarować: przysnęło mi się z Hanką wieczorem i obudziłam się w środku nocy tylko po to, aby na śpiąco przebrać się w piżamę. Dobrze, że część życzeń zdążyłam złożyć jeszcze w piątek, a tych, do których nie zdołałam dotrzeć, najmocniej przepraszam. Postaram się poprawić w przyszłym roku.

Z rękodziełem też nie było najlepiej. Oprócz klasycznych domowych pisanek (czyli farbowanych jajek pobazgranych przez dzieci flamastrami) zmajstrowałam tylko jedno filcowe jajko, które zresztą poszło w świat. Zmyślać nie będę, jakoby mnie wena twórcza natchnęła i wymyśliłam taki rodzaj pisanek - pomysł podglądnęłam na Krafcie 2011, na którym jakiś pan pracowicie dziobał styropianowe jajko. Z założenia zmieniłam rozmiar jajka (pan znęcał się nad jakimś gigantem) i z użyciem sprzętów i materiałów zakupionych na wystawie powstało to:Na jajku znajdują się trzy zbliżone do siebie wyglądem kwiatki, których listki i łodyżki malowniczo zbiegają się na dupce jajka.

Dzięki oprzyrządowaniu pracowało się sprawnie i bardzo miło, zatem od filcowania nie zamierzam się odżegnywać.

--------------------------------------------------

Karteczkowy roczek (3)

Pozwólcie, że globalnie odpowiem na Wasze komentarze, bowiem zbliżone są do siebie w swej treści:

Serdecznie dziękuję za życzenia wielkanocne :-)
Bardzo się cieszę, że spodobały się Wam moje różyczki. Dziękuję za uznanie :-)
Cieszę się, że nie jestem odosobniona w umiłowaniu konturów, przyznać jednak trzeba, że rzadko hafciarki przyznają się do tego :-)

Karteczkowy roczek (3)

2011-04-22T10:46:00.003+02:00

Wiele osób haftujących nie lubi robić konturów. Tak po prawdzie, to nie wiem, czy oprócz mnie ktoś jeszcze przyznaje się do backstitch'owej miłości. A ja lubię je robić, bo z bezkształtnej różowej masy

potrafią wyczarować piękne róże.
W ten sposób zaprezentowałam kolejny kartkowy hafcik. "W plecy" mam już tylko dwa, choć za chwilę znowu będą trzy, bo maj już za moment zapuka do okien.

--------------------------------------------------

Nadmorskie wspomnienie (6)
Mysia, Pagatek: Dziękuję bardzo :-)

Nadmorskie wspomnienie (6)

2011-04-21T12:22:00.004+02:00

Po dłuuugiej przerwie pora na kolejny odcinek sprawozdania z Nadmorskiego wspomnienia. Od Hanulka dostałam aż trzy kanwy do wyszycia, ale postanowiłam wysyłać je dalej po kolei zaraz wyhaftowaniu.

Na pierwszy ogień poszło koło sterowe. Bardzo miły hafcik, niezbyt duży i wszystko byłoby w porządku, gdybym nie pomyliła się okrutnie. Widzicie ten seledyn? Sporo jest go, prawda?

Zamiast półkrzyżykami wyszyłam go całymi krzyżykami. Zorientowałam się, że coś jest nie w porządku pod koniec tego seledynu. Prucie na szczęście idzie szybko ;-) Gdy zabrałam się za kontury (Czy wspominałam już, że lubię backstitch'e?) szybko zapomniałam o tej wpadce, bowiem obrazek zaczął nabierać charakteru :-)

Zeszyt i kanwa Milenki z jeszcze ciepłym haftem (skończyłam go dzisiaj o 6-tej rano) jest już w objęciach Poczty Polskiej i mam nadzieję, że wkrótce dotrze do Elziutki. Prawda, że jest pięknie?

Już nie mogę doczekać się, kiedy moja szmatka wróci do mnie :-D

--------------------------------------------------

Karteczkowy roczek (2)
Anenia: Mam nadzieję, że wkrótce zrobię wszystkie hafciki i zmontuję kartki nadrabiając tym samym zaległości :-)
Ania, Olcia113: Dzięki :-) Akurat wtedy, gdy wyszywałam bałwanka mało wiosenna aura była ;-)

Karteczkowy roczek (1)
Ania: Zabawa prowadzona jest na forum Haftowanko, ale jeśli nie masz dostępu do tego forum, to chętnie podeślę Ci wzorki na mail'a.

Karteczkowy roczek (2)

2011-04-15T05:43:00.002+02:00

Drugi obrazek, który wyhaftowałam jest jednocześnie pierwszym z Karteczkowego roczku. Leży on niejako "przeciwpałożnie" w stosunku do poprzedniego, ale wybór ten wcale nie jest taki bezsensowny zważywszy, że wiosna poszła w cholerę, a w domu na honorowym miejscu znów stoi bateria leków (Hanka chora).Namordowałam się z tymi 3/4 krzyżykami (fractionals), w związku z czym postanowiłam w przyszłości nieco uważniej przyglądać się wzorom, zanim zabiorę się za ich wyszywanie.

--------------------------------------------------

April79: Dziękuję :-) Zabawa ta jest prowadzona na jednym z forów krzyżykowych.
Daniela: Dziękuję :-)
Haftowane prezenty: Dzięki :-) Rzeczywiście fajny pomysł z tą zabawą, jednocześnie pozwala na uzupełnienie kartkowego zapasu. Czasu to ja też mam mało, ale ostatnio szlajamy się po lekarzach, a tam - jak wiadomo - swoje trzeba odczekać. Taki maluch akurat mieści się do torebki.

Karteczkowy roczek (1)

2011-04-12T10:44:00.002+02:00

Zdecydowałam się wziąć udział w zabawie "Karteczkowy roczek". Co miesiąc organizatorka zabawy podaje dwa wzory. Należy wybrać sobie jeden z nich, wyszyć i zrobić kartkę z udziałem gotowego haftu. Wzorki są nieduże i zachęcające do pracy. Mam kilka kartek do nadrobienia, ponieważ przystąpiłam do zabawy z dość dużym opóźnieniem. Rozpoczęłam jednak od najświeższego wzoru.Hafcik jest gotowy, ale kartki będę montować hurtem, gdy nadrobię zaległości. Do nadgonienia mam jeszcze cztery obrazeczki.

Maluszki na prezenty (4)

2011-04-05T13:59:00.003+02:00

Powoli, ale maluchów przybywa. Krzyżyków było mało,ale konturów więcej.

Pomysł na wykorzystanie już mam.

--------------------------------------------------

Maluszki na prezenty (3)
Eda-1, Ann_margaret, Mamuska73: Dziękuję bardzo - mi też bardzo podpasowały te maluszki :-) Zrobię jeszcze jednego i przygotuję się do wykończenia.

Tankowanie
Mysia, Sabinka.t1: A no trzeba sobie radzić w życiu i każdy robi to, jak umie. Jedni biorą byka za rogi, inni robią z siebie niedorajdę. Ja raczej należę do tej pierwszej grupy.
Ata: Tankowanie nie jest moim dylematem, tylko czynnością, za którą nieszczególnie przepadam. Poza tym trzeba wziąć pod uwagę fakt, że w sumie od niedawna jestem stałym użytkownikiem samochodu. Jeszcze na ubiegłorocznych wakacjach mogłam tylko pożyczyć od czasu do czasu mężowskie auto. Koszty takiej wizyty na stacji benzynowej zostawię bez komentarza, bo musiałabym brzydko wyrazić się :-/
Damar5: Mam nadzieję, że kiedyś nastąpi ten dzień, że ujarzmię tego "węża" :-) Moje dziecko jest niestety typowym przedstawicielem swego pokolenia, w którym konsumpcjonizm mocno zagnieździł się. Robię, co mogę, aby temu przeciwdziałać. Z różnym skutkiem.
Olenkaja: Jak na razie, to ja wolę jechać na myjnię niż tankować :-)
Gackowa: Też był czas, kiedy Bartek mówił do mnie publicznie "Pani Matko Dobrodziejko". Do tej pory pamiętam miny ludzi - rzeczywiście doświadczenie bezcenne :-)

Kraft 2011
Mięta: Dziękuję :-) Bardzo chciałabym pojechać na wystawę do Łodzi - wyobrażam sobie, ile wspaniałych prac można tam obejrzeć. Niestety póki dzieciaki są małe, muszę wstrzymać się z takimi eskapadami. Również uważam, że haft cieniowany jest trudniejszy od krzyżykowego, tym większy szacunek należy się Twojej mamie. Mam nadzieję, że kiedyś posiądę tę umiejętność.
EwciS: Dziękuję :-) To dopiero druga wystawa, na którą udało mi się dotrzeć. Do tej pory albo odległość była za dużo, albo nie mogłam pojechać z przyczyn losowych. Na pewno kiedyś pojedziesz na taką wystawę - trzeba tylko czekać na pomyślny zbieg okoliczności i być dobrej myśli :-)
Ania: Dziękuję :-) Mam nadzieję, że nie poprzestanę na tym serduchu :-)

Kraft 2011

2011-04-04T11:41:00.003+02:00

O wystawie Kraft 2011 dużo już napisano. Nie jestem w stanie jednoznacznie wypowiedzieć się, czy podobało mi się, czy wręcz przeciwnie. Na pewno pod względem wystawionych haftów rewelacji nie było: przynajmniej połowa prac była pokazywana w ubiegłym roku, a to, co wisiało w tym roku nie zachwyciło mnie na tyle, aby tracić czas na fotografowanie. Nadal najbardziej podobały mi się motyle (pisałam o nich tutaj), które bynajmniej nie mają związku z firmą DMC (chyba, że nici). Przyznać jednak trzeba, że w tym roku prace były wyprasowane. Podobało mi się, że oprócz stoiska firmowego pojawiły się kąciki tematyczne: filcowanie na sucho, filcowanie na mokro, decoupage, a jak ktoś miał trochę czasu mógł usiąść przed telewizorem i pooglądać filmy instruktażowe (chyba obiło mi się o uszy coś o hafcie cieniowanym). Fakt, że obsługa tych stoisk była bardziej zajęta sobą niż zwiedzającymi jakoś nie zrobił na mnie wrażenia - brak czasu w połączeniu z wyrobioną na studentach asertywnością sprawił, że udało mi się zarówno dokonać odpowiednich zakupów, jak i spróbować swoich sił w filcowaniu na sucho. W sumie byłam zadowolona i z tego, że udało mi się pojechać na wystawę (choć okoliczności życiowe nie pozwoliły mi się nacieszyć nią w pełni) i - chyba przede wszystkim - z zakupów jakie poczyniłam. Po tegorocznym Krafcie zostało mi na pamiątkę filcowe serduszko i parę akcesoriów, które zamierzam wkrótce wypróbować :-)

--------------------------------------------------

Bardzo dziękuję za wszystkie komentarze :-) Obiecuję, że wkrótce na nie odpowiem :-) Pozdrawiam cieplutko.

Technologie zaawansowane

2011-03-24T11:39:00.004+01:00

- Mamo, mamo! Potrzebuję skakankę do szkoły! Kupisz mi? - wywrzeszczało dziecię na powitanie Pani Matki.
- Kupię. - obiecała Pani Matka zadowolona, że Pan Syn wykazał choć odrobinę zainteresowania wysiłkiem fizycznym.
Nie wiedziała jednak, nieboga, co czyni, bowiem w kiosku nr 1 pan bezradnie rozłożył ręce, w kiosku nr 2 pani odpowiedziała, że nie ma, w sklepie zabawkowym zabawek było do wyboru i do koloru: gwiżdżące, piszczące, błyskające, wyjące, a zwykłej skakanki nie ma, bo "to jest, proszę Pani, zabawka letnia". W sklepie sportowym nr 1 i 2 popatrzyli na Panią Matkę wzrokiem bezradnym z dużą dawką współczucia, zaś w sklepie sportowym nr 3 Pani Matce wypsnęło się już, że poszukuje sprzętu bardzo zaawansowanego technologicznie i wątpi wprawdzie, czy go posiadają, jednakowoż da im szansę. Personel sklepu z szansy nie skorzystał.
"No cóż..." - westchnęła Pani Matka - "Ostatni sklep na mojej trasie. Jak tu nie będzie, to Pan Mąż będzie zmuszony przeczesać miasto". Zrezygnowana weszła do kolejnego sklepu sportowego:
- Dzień dobry! Czy dostanę u Państwa skakankę?
- Tak. Takie zwykłe mamy przy kasie, a z tyłu sklepu są droższe: z licznikami.

I kto powiedział, że skakanka nie jest sprzętem zaawansowanym technologicznie?

Tankowanie

2011-03-15T12:37:00.002+01:00

Tankowanie należy do grupy czynności, których Pani Matka wyjątkowo mocno unika stosując mniej lub bardziej podstępne wybiegi mające na celu nakłonienie Pana Męża do wycieczki na stację benzynową. Wielokrotnie podejmowane próby wyjaśnienia przez Pana Męża zawiłości obsługi dingsa przy pistolecie spełzały na niczym, bowiem dziwnym trafem przy okazji takich szkoleń okazywało się, że "O! Coś nie działa!". Na szczęście bak w pojeździe Pani Matki jest na tyle duży, że te behawioralne wygibasy musiała stosować tylko raz w miesiącu. Nadszedł jednak ten dzień, kiedy Pani Matka jako jednostka w wysokim stopniu usamodzielniona stwierdziła, że należałoby posiąść tajniki tej czynności. Wszak przecież nie może to być aż tak skomplikowane jak odrabianie lekcji z synem z jednoczesnym układaniem puzzli z córką i rozmową przez telefon z teściową. Szybki rzut oka na wehikuł połączony z nagłym bólem zębów upewnił Panią Matkę, że kolejną umiejętnością, którą należy posiąść jest obsługa automatycznej myjni samochodowej.

Na przeprowadzenie akcji Pani Matka wyznaczyła niedzielne przedpołudnie, kiedy wiadomo, że nic i nikt nie będzie jej gonić. Na wszelki wypadek postanowiła zadbać o tzw. wsparcie:

- Synuś, czy ty umiesz tankować?
- Umiem.
- Pojedziesz ze mną na stację i nauczysz mnie?
- A co ja z tego będę miał?
- Wdzięczność Matki Dobrodziejki połączoną z krótką wycieczką.

Pan Syn szybko zaniechał dalszych dyskusji, bowiem w ostatnim zdaniu dały się słyszeć wyraźne tony irytacji. Z Panią Matką lepiej nie zadzierać!

Niezwłocznie po zakończeniu niedzielnej mszy Pani Matka zapakowała starszą latorośl do samochodu i ruszyła na podbój nieznanych terytoriów. Efektem był prawie do końca zatankowany i czysty samochód (Pan Syn autorytatywnie stwierdził, że dings nie działa). Wnioski: Pani Matka nadal nie lubi tankować, za to obsługa myjni samochodowej dostarczyła jej wiele uciechy.

Maluszki na prezenty (3)

2011-03-09T13:41:00.003+01:00

Nadal pozostaję przy dłubaniu maluszków, choć w tym przypadku pracy było trochę więcej niż poprzednio.

Powoli krystalizuje mi się koncepcja wykorzystania hafcików.

--------------------------------------------------

Pięknie dziękuję za przemiłe komentarze :-)

Maluszki na prezenty (2)

2011-03-07T13:05:00.002+01:00

Nadal nie mogę rozłożyć się z czymś większym, więc zostaję przy dłubaniu maluszków. Tutaj to nie narobiłam się specjalnie. Za dnia pstryknęłam same krzyżyki,zaś po ciemku gotowca z konturami.

--------------------------------------------------

ObsesjaKasiulka: Pierwszą koncepcję wykorzystania tych maluszków odrzuciłam. Niewykluczone, że będzie ich jeszcze kilka, zanim ostatecznie się zdecyduję, jak wykorzystam te hafciki. Dziękuję bardzo za gratulacje - oczywiście przekażę synkowi w stosownym momencie, aby nie obrósł w piórka ;-)

Eda-1: Mi też bardzo podoba się instytucja kuferka, tyle tylko, że zawsze kandydatów do prezentów dużo, a czasu na ich robienie mało :-)

Maluszki na prezenty (1)

2011-03-03T11:09:00.005+01:00

Rzadko kupuję gazetę tylko z powodu jednego wzoru, zwłaszcza tak drogą gazetę jaką jest "The World of Cross Stitching". Tym razem jednak nie mogłam się oprzeć i skusiłam się na lutowe wydanie, w którym znajdował się wzór na tablicę do przyczepiania notatek. Tablica jest śliczna, ale ja swoim zwyczajem "posiekałam" wzór, a poszczególne kawałki powstaną z przeznaczeniem na drobne prezenty.

Wiadomo, że hafcików będzie więcej, więc bez zbędnego przedłużania prezentuję pierwszy z nich: bez konturówi z konturami

--------------------------------------------------

Chica-Iza N-P: Niestety mamy taką porę roku, że albo dzieciaki chorują, albo nadrabia się zaległości w pracy. I w jednym i w drugim przypadku człowiek jest tak zmęczony, że nawet wyszywać nie chce się. Ale widziałam na blogu, że ostatnio w kartki idziesz ;-)

Brzydula: Cieszę się, że podobają Ci się zakładki i jest mi bardzo miło, że doceniłaś starania w kwestii doborów kolorystycznych. Starałam się :-D

Eda-1: Ja też lubię róże, ale wybredniuch jestem i nie wszystkie różane motywy do mnie przemawiają. Te w stylu secesyjnym bardzo lubię. Wzory pochodzą z numeru 154 "The World of Cross Stitching". Jeśli chcesz, to zeskanuję i wyślę Ci (tylko napisz mi swój adres).

Michalina-Haftowane prezenty: To nie jest żadna tajemnica. Pracuję na uczelni wyższej, gdzie w jednej z jednostek zajmuję się obsługą dydaktyki (układanie planów, rozliczanie pracowników, organizacja i obsługa egzaminów dyplomowych, plany i programy studiów, współpraca z zagranicznymi uczelniami itp.). Luty jest szczególnym miesiącem, w którym trzeba zamknąć semestr zimowy i otworzyć letni - wtedy w domu pisałam umowy-zlecenia na prowadzenie zajęć dydaktycznych dla doktorantów. A w ogóle prawie fruwam ze szczęścia, bo zaczynam finalizować projekt europejski, w ramach którego tworzyliśmy nową specjalność w języku angielskim we współpracy z Coventry University.

Daniela, MyszUlandia, Alexls, Ata, Gabrysia, Myśli krzyżykiem pisane, Ann_margaret, Olenkaja, Eniutek, Jawora: Bardzo dziękuję - jest mi niezmiernie miło, że zakładki przypadły Wam do gustu. Mam nadzieję, że obdarowanym też spodobają się.

Semprelaprimavera: Zakładki zszywałam taką samą metodą, jak zszywa się biscornu - najpierw tył i przód obszyłam backstitch'ami, potem złożyłam lewą stroną do lewej, zagięłam brzegi do środka i nitką w tym samym kolorze łączyłam obie części zakładki przeciągając nitkę pod backstitch'ami. Ufff... strasznie to skomplikowanie brzmi. Mam nadzieję, że da się ten bełkot zrozumieć. Jeśli jednak będziesz miała problemy, to daj znać - zrobię mały kursik :-)

Dendrobium: Najwyraźniej mamy podobny gust :-) Fajnie :-D

Hanulek: To żaden dla mnie problem, że otrzymam trzy kanwy jednocześnie. Wiadomo, że będę wyszywała po kolei :-) I oczywiście dam znać, gdy otrzymam przesyłkę :-)

--------------------------------------------------

Na koniec pochwalę się. Mój synek startował w ogólnopolskiej olimpiadzie Olimpusek. Na 3952 startujących drugoklasistów z całej Polski Bartek zajął 7 miejsce. Żeby nie było za słodko, to razem z dyplomem przyniósł pieczątkę "Popraw swoje zachowanie!". Wczoraj ochrzaniłam go za pieczątkę, dzisiaj dam mu nagrodę za osiągnięcie :-)

Różane zakładki

2011-02-22T09:17:00.002+01:00

Próbowałam wymyślić jakiś bardziej oryginalny tytuł tego wpisu, ale wena mnie opuściła.

Na raty trochę w styczniu, trochę w lutym w ramach uzupełniania kuferka z prezentami udało mi się zrobić dwie zakładki. Właściwie to te zakładki powstały z myślą o konkretnych osobach, ale lepiej niech poczekają trochę (te zakładki, osoby przy okazji też), niż miałabym wyszywać w ostatniej chwili.

Wzory są częścią większego obrazka zamieszczonego w "The World of Cross Stitching" - były w tym samym numerze co paw.
Obie zszyte metodą "na biscornu"

--------------------------------------------------

Serdecznie dziękuję za wszystkie dobre słowa :-) Powoli dochodzę do siebie po "urlopie". W niedzielę Pan Mąż zapytał mnie ze zdumieniem: "A ty dzisiaj nic nie piszesz?". Z dziką satysfakcją odpowiedziałam: "Nieeeee... dzisiaj mam urlop!". A tak naprawdę to czekam, aż skończą się ferie zimowe i będzie można znowu żyć zgodnie z utartym schematem. No i niezmiernie miło mi, że spodobał się Wam pawi igielnik :-) Dziękuję bardzo :-) Pozdrawiam cieplutko.

Nareszcie piątek

2011-02-17T23:32:00.003+01:00

Niedziela

- Hura! Nie ma gorączki! - wrzasnęła radośnie Pani Matka - Jednakowoż przetrzymałabym ją jeszcze w poniedziałek w domu. Tak na wszelki wypadek.
- Dobry pomysł. - przytaknął Pan Mąż - Na szczęście mam ferie i zostanę z dzieciakami w domu. Naprawdę musisz iść jutro do pracy? Przecież jesteś na urlopie.
- Niestety muszę. Wezmę ze sobą laptopa; może jak chłopaki z Działu Technicznego pogrzebią w nim trochę, to będę mogła w domu odpalić ten program do wprowadzania zajęć i wtedy nie będę musiała ganiać do roboty. Ale jutro muszę.

Poniedziałek

- Pani Agnieszko, to pani nie na urlopie? - zdumieli się zbiorowo współpracownicy.
- Jak to nie! Oczywiście, że jestem! Nie widać? W dżinsach przecież jestem!

Po kilku godzinach intensywnej pracy Pani Matka wróciła do domu.
- I jak Hania czuje się? - zapytała Pana Męża.
- Temperatura znowu skoczyła. 38,5 jest.
"No cóż..." - pomyślała Pani Matka - "Dzisiaj to raczej nie pośpię. Ale to może i dobrze: połączę konieczne z pożytecznym - będę doglądać Hani i popracuję."

Wtorek

- Chłopaki sprawiły się: wszystko działa bez zarzutu i nie muszę dzisiaj lecieć do roboty. - powiedziała rano Pani Matka - Zarejestrowałam Hanię do lekarza. Tak na wszelki wypadek.

Wieczór - kolejne mierzenie temperatury: 39,8. Powtórka z poprzedniej nocy. Pani Matka sporo papierów przerobiła.

Środa

- To chyba jakaś przełomowa noc była. - zameldowała rano Pani Matka tłumiąc potężne ziewanie - ale chyba idzie ku dobremu.
I rzeczywiście: w ciągu dnia u Hani utrzymywał się zaledwie stan podgorączkowy. Ale i tak najlepiej pracuje się w nocy...

Czwartek

- Hanka gorączki nie ma. Jutro jadę z nią na kontrolę do lekarza. Po lekarzu muszę pojechać do pracy.
- Naprawdę musisz? Przecież jesteś na urlopie. - przypomniał Pan Mąż.
- Niestety muszę.

Bardzo późnym wieczorem konstruując kolejną umowę Pani Matka spojrzała na zegarek: "O! Już jest...

... piątek.

I całe szczęście, że ten urlop się kończy. Wrócę w poniedziałek do pracy, to może trochę odpocznę. Zostało mi jeszcze roboty na jakąś godzinę. Zrobię sobie małą przerwę."

Jak pomyślała, tak zrobiła: odłożyła papiery na bok i napisała niniejsza notatkę :-)

Pawi igielnik

2011-02-07T10:27:00.002+01:00

Projekt unijny w połączeniu z ponad setką egzaminów inżynierskich sprawił, że styczeń okazał się miesiącem zdecydowanie niesprzyjającym robótkom. Choroba Hani dołożyła swoje i w efekcie "kartonik pracy na wynos" na długi czas wpisał się w mój wizerunek. Maleńkimi kroczkami nowy projekt zwany "szpitalnym" posuwał się naprzód i w końcu mogę pokazać moją pierwszą tegoroczną "produkcję".

Wzór pochodzi z gazetki "The World of Cross Stitching", przy czym chcąc uzyskać efekt bardziej glamour od siebie dodałam metalizowaną nitkę i koraliki.Całość zszyłam nitką w kolorze pawiego ogona metodą "na biscornu" wypchawszy uprzednio watą.

W ten sposób powstał igielnik, który zasilił mocno nadwątlone zapasy drobnych prezencików.

--------------------------------------------------

Pozwólcie, że odpowiem zbiorowo na wasze komentarze.

Serdecznie dziękuję za wszystkie życzenia zdrowia. Mam nadzieję, że i moją i Wasze rodziny ominą różne takie nieciekawe choróbska i nie trzeba będzie stosować nawet syropu z cebuli (słoik z tym syropem jest w sezonie chorobowym stałym elementem naszej domowej apteczki), że nie wspomnę o pobytach w szpitalach. Dziękuję również za uznanie dla mojej pisaniny - jest mi niezmiernie miło, że Wam się podoba, mobilizuje mnie to do dalszej pracy :-) Pozdrawiam wszystkich serdecznie i zdrówka dużo życzę, bo coś mi się zdaje, że chyba następna fala chorobowa idzie - obym złym prorokiem była.

Zaklinanie

2011-01-16T08:20:00.007+01:00

- Osłuchowo jest czysto, gardło jest tylko lekko zaczerwienione, a wyniki badania krwi są dobre. Nie wiem, dlaczego Hania znowu zaczęła gorączkować. - zasępiła się pani doktor. - Teraz jest właśnie trzecia doba działania drugiego antybiotyku, więc ta gorączka może jeszcze spaść. Ponieważ zbliża się znowu wolne, na wszelki wypadek wystawię skierowanie do szpitala w razie, gdyby gorączka jednak nie spadała. Pewnie będą chcieli zatrzymać Hanię na kilka dni w szpitalu, żeby zrobić dokładniejsze badania.

- Cóż... jeśli trzeba będzie, to nie będziemy się opierać. - powiedziała Pani Matka, robiąc w myślach szybki przegląd posiadanych rzeczy, które mogłyby okazać się niezbędne do spędzenia kilku dni w szacownej placówce służby zdrowia. Przeprowadzony remanent nie nastroił Pani Matki pozytywnie, bowiem piżamki Pani Córki odziedziczone po Bartusiu, choć niezmiernie wygodne, nie wyglądały na tyle dobrze, aby gościć w nich gdziekolwiek.

Błogosławiąc instytucję babci Pani Matka lekko tylko spóźniona wparowała do pracy i usiadła przy biurku zawalonym bardzo ważnymi papierami. "Hmmm... jakbym kupiła te piżamki, to byłabym całkiem nieźle przygotowana do tego szpitala i pewnie wtedy nie musiałybyśmy tam iść." - pomyślała Pani Matka. Nie zwlekając dłużej Pani Matka olała papiery ("Zabiorę robotę do domu.") i poleciała do pobliskiego sklepu z odzieżą dziecięcą, gdzie nabyła stosowną garderobę nocną w liczbie sztuk trzy ("Tyle chyba powinno wystarczyć.").

Gdzieś między sprawami super ważnymi a tylko trochę mniej ważnymi Panią Matkę znów natchnęło: "Dużego wyszywania do szpitala nie wezmę, a małego nie mam rozpoczętego. Ale jak kupię brakujące nici i koraliki, to skompletuję nową robótkę i w ten sposób pod względem rękodzielniczym będę już nieźle zaopatrzona. Będę wtedy bardzo dobrze przygotowana do tego nieszczęsnego szpitala i wtedy na pewno nie będziemy musiały do niego jechać!".

W drodze do domu, z Bartkiem "pod pachą", nieco tylko zboczywszy z kursu (raptem niewielka pętla - co z tego, że w przeciwnym kierunku?) Pani Matka zajechała pod ulubioną pasmanterię, gdzie dokonała stosownych zakupów w tempie iście ekspresowym (jak na nią) i czym prędzej pojechała wypuścić z domu skonanych dziadków - Hania nawet chora potrafi dać w kość osobom nieprzyzwyczajonym do jej stałych numerów.

Gdy Hania została spacyfikowana w łóżeczku (zdołała się jednak nieco zmęczyć wykańczaniem dziadków), zaś Bartek uziemiony przy odrabianiu lekcji, Pani Matka z zadowoleniem skonstatowała, że jest już bardzo dobrze przygotowana do pobytu w szpitalu. Zatem prawdopodobieństwo ewentualnego wyjazdu na "wczasy" znacząco spadło. Tak nastrojona optymistycznie Pani Matka rozpoczęła ogarnianie domowego pobojowiska.

Po niespełna dwóch tygodniach od zajścia zdarzeń tu opisanych, a po nieco ponad trzech tygodniach chorowania Hania pójdzie w poniedziałek do przedszkola - po raz pierwszy w tym roku. Zaklinanie powiodło się - do szpitala nie pojechałyśmy :-)

Złej baletnicy...

2010-12-30T23:35:00.004+01:00

Mam dwie teorie na temat, dlaczego poniższe dwie (wbrew pozorom) bombki nie wyszły dobrze:

1 - moje umiejętności w dziedzinie decoupage'u są jeszcze zbyt małe i dekorowanie bombek było niczym atak plastikową łopatką na zaspy piętrzące się pod domem,

2 - styropianowe bombki nie są dobrym materiałem do decoupage'owania.

To pierwsze na pewno, ale możliwe też, że obie przyczyny wchodzą w grę (pocieszam się - nie da się ukryć).

Dobra! Nie będę się wymądrzać. Oto moje porażki. Pierwsza:i druga:
przy czym mam wrażenie, że ta druga porażka jest większa nie tylko z powodu rozmiarów (wbrew temu, co pokazują zdjęcia). Ale nie zniechęcam się. Tym bardziej, że bombki znalazły swoją amatorkę - teściowa była zachwycona. Nie zna się, kobitka.

--------------------------------------------------

Dendrobium, Izoldka17, Splocik, Ania: Dziękuję bardzo :-)

Biżuteria z filcu: Dziękuję :-) O dziwo, wcale to nie jest takie trudne. Rozłożone w czasie (bo wszystkie te warstwy muszą wysychać) - to prawda - ale nie trudne.

Elżusia: Dziękuję :-) Długo odwlekałam decoupage'owe próby ze względu na zapach i działanie ewentualnych oparów (pół biedy na mnie, ale na dzieci). Tymczasem okazało się, że ani klej, ani lakier nie wydzielają żadnych drażniących woni. Były to produkty specjalnie do decoupage'u - dostałam od Mikołaja :-)

--------------------------------------------------

To już ostatni wpis w tym roku, dlatego pragnę złożyć Wam najserdeczniejsze życzenia noworoczne - oby nadchodzący rok, nie był gorszy od mijającego. Do zobaczenia - przeczytania w Nowym Roku :-)

Rada dla wybredniucha

2010-12-28T21:58:00.000+01:00

Co powinien zrobić wybredniuch, któremu nic nie pasuje, który grymasi, że ten detal mu nie pasuje, że kolor nie taki, że spękań za dużo, że wzorek nie tak rozmieszczony...? Można tak wymieniać w nieskończoność. Odpowiedź jest prosta: niech ten wybredniuch zrobi sam tak, jak mu odpowiada. Żeby nie było wątpliwości: to ja jestem tym wybredniuchem i żeby spełnić (nie oszukujmy się - w przyszłości) swoje własne wymagania postanowiłam nauczyć się sztuki decoupage'u.

Nie chcąc rzucać się na głęboką wodę na początek zrezygnowałam ze spękań, a na warsztat wzięłam malutkie pudełeczko i malutkie motywy.

Z efektu jestem dość zadowolona, choć popełniłam kilka błędów. Jest więc szansa, że następnym razem uniknę ich. Pudełeczko zostało częścią prezentu gwiazdkowego.

Stroiki

2010-12-27T12:00:00.003+01:00

Wprawdzie jest już po Świętach, ale kilka najbliższych wpisów będzie jeszcze poświęconych tematyce bożonarodzeniowej.

Po raz pierwszy udało mi się namówić Pana Męża na zakup żywej choinki. Podchody robiłam od pięciu lat, tym większe było moje zdumienie, że Pan Mąż wcale nie opierał się w tym roku. Przed wstawieniem choinki do stojaka trzeba było urżnąć kilka dolnych gałęzi, stałam się więc posiadaczką świetnego materiału na świąteczne stroiki. Styropianowe kółka jako baza, ciemny materiał do zakrycia styropianowej bieli, kilka gałązek, kilka bombek, wstążeczka i z pomocą pistoletu do klejenia na gorąco zmajstrowałam swoje pierwsze nieduże stroiki. Doskonałością wprawdzie nie grzeszą, ale obdarowanym spodobały się. No i co ważne: powstały w tempie błyskawicznym.

W przyszłym roku będą ładniejsze :-)

--------------------------------------------------

Serdecznie dziękuję za wspaniałe życzenia świąteczne :-) Zawsze jest mi niezwykle miło czytać tak wspaniałe komentarze. Pozdrawiam cieplutko.

Dziecię (3)

2010-12-24T06:15:00.000+01:00

Dłubałam, dłubałam i popchnęłam trochę do przodu. Teraz już na pewno wszystko jasne - pierwszym urodzinowym prezentem był zestaw Sweethearts - Dreamy firmy Lanarte. Jedno jest pewne: łatwe to to nie jest. O ile łapy są w porządku (jeśli chodzi o łatwość wyszywania), o tyle włosy dały mi do wiwatu.

Przymierzam się do lewego dolnego narożnika. Ze wstępnej analizy tego kawałka schematu odnoszę wrażenie, że te wszystkie kolory projektant wrzucał przypadkowo, czyli szybko nie skończę.

--------------------------------------------------

Serdecznie dziękuję za wszystkie przemiłe komentarze. To naprawdę bardzo budujące i niezwykle przyjemne, gdy czyta się je.

Ann_margaret: Zawieszek nie podklejałam filcem. Za bardzo odstawałyby od kalendarza. Z tylu jest tylko przyklejona nitka.

Carmen: Bardzo mi miło, że od tak dawna towarzyszysz moim poczynaniom :-) Poprzedniego bloga prowadziłam na onet.pl.

Mamuska73: Ja już raz Ci go wysłałam, ale najwyraźniej gdzieś przepadł w otchłani Internetu. Podeślę jeszcze raz, ale dopiero po Świętach. Mam nadzieję, że wytrzymasz ;-)

Damar5: Dziękuję bardzo :-) I wzajemnie :-)

--------------------------------------------------

Z kartkami w tym roku nie wyrobiłam się, na wiele blogów nie zdążę zajrzeć, do wielu z Was nie dotrę. Zatem tą drogą pragnę życzyć Wam zdrowych, spokojnych i pełnych radości Świąt Bożego Narodzenia.

Dla małej damy

2010-12-22T11:27:00.004+01:00

Okładka na zeszyt - pełna niedoskonałości, których jestem świadoma. Jest więc szansa, że następna będzie lepsza. Tkanina - Szmatka Łatka, śpiąca cyklopica - wyhaftowana jeszcze w styczniu.
Nie chce mi się rozpisywać. Nic mi się nie chce. Kaszleć mi się chce. Bez ustanku.

Kalendarzowe post scriptum

2010-12-14T09:35:00.003+01:00

Na prośbę kilku Czytelniczek wracam do tematu adwentowego kalendarza.

W każdym polu planszy jest przyszyty koralik, który pełni rolę haczyka. Do każdej z zawieszek wyszytych na plastikowej kanwie przyklejony jest z tyłu kawałek muliny tworząc pętelkę-wieszaczek (używałam kleju Gutermann Creativ, który nadaje się do klejenia materiałów tekstylnych). Na koraliku wiesza się na tej mulinkowej pętelce zawieszkę i gotowe. Mam nadzieję, że poniższe zdjęcie rozwieje wątpliwości.

Zawieszki trzymałyby się całkiem nieźle, gdyby nie to, że Hania korzysta z każdej okazji, aby pościągać je wszystkie z kalendarza. Ot, takie hobby znalazła sobie dziewczyna.

Na koniec wszystkim bardzo dziękuję za przemiłe komentarze. Muszę przyznać się, że jestem niebywale dumna z siebie, że udało mi się skończyć ten kalendarz. Jego wyszywanie rozpoczęłam na początku września 2008 roku. Pod dwóch latach i trzech miesiącach zawisł był na ścianie i napatrzeć się na niego nie mogę :-)

Kalendarz adwentowy (50)

2010-12-10T09:59:00.002+01:00

Popatrzyłam właśnie na numer odcinka kalendarza adwentowego - 50! W sumie ładnie zbiegło się, bo ten jubileuszowy odcinek jest jednocześnie ostatnim. Skończyłam! Nie będę przedłużać i od razu przystąpię do prezentacji z wyjaśnieniami.

Tył robótki przed ostatecznym wykończeniem:

Tył robótki po podklejeniu filcem:

Z przyczyn ode mnie niezależnych z pewnym opóźnieniem zainaugurowaliśmy użytkowanie kalendarza.Wczoraj kalendarz wyglądał tak:

Na koniec adwentu zawisną na nim wszystkie zawieszki:

Szczegółów Wam oszczędzę - wystarczająco długo katowałam Was poszczególnymi elementami. Jeśli jednak ktoś miałby ochotę przypomnieć sobie wcześniejsze etapy, to zapraszam do albumu, w którym zgromadziłam wszystkie zdjęcia kalendarza.

Dziecię (2)

2010-11-30T09:16:00.003+01:00

Wiem, wiem. Miałam pokazać kalendarz adwentowy. Kalendarz jest już uszyty, koraliki przyszyte, zawieszki zrobione, ale patyka nie mam do zawieszenia tej instalacji. W czasie weekendu nie mogłam pojechać do sklepu, bo Hanka rozchorowała się, a teraz to średnio mam ochotę przekopywać się przez te zaspy. Inauguracja kalendarza musi trochę poczekać (podobno w przyszłym tygodniu jesień ma wrócić). Za to podciągnęłam trochę nową robótkę. Wprawdzie "coś" brodę nadal ma, ale na głowie pojawił się kawałek wianka.

Obiecuję, że jak tylko zamontuję kalendarz na ścianie, to zaprezentuję go w całej okazałości.

Dziecię (1)

2010-11-19T08:41:00.003+01:00

Nie wytrzymałam i rozpakowałam urodzinowy prezent. A jak już rozpakowałam, to zaczęłam wyszywać. Na razie brodate coś gapi się jednym okiem:W sumie to i tak wykazałam się niezłą odpornością na pokusę rozpoczęcia nowej pracy, ale obiecuję, że przyszły tydzień należeć będzie do kalendarza adwentowego - za kilkanaście dni należałoby rozpocząć jego użytkowanie.

--------------------------------------------------

Pięknie dziękuję za wszystkie miłe komentarze - nie będę ukrywać, że mile zaskoczyła mnie ich ilość.

Sabriel89, Lilka, Damar5, Myśli krzyżykiem pisane, Eniutek: Dziękuję bardzo :-)

Brzydula, Xgalaktyka, Kasia2609, Milenka: Dziękuję bardzo :-) Tyle pracy włożyłam w ten kalendarz, że nie odmówię sobie tej przyjemności pochwalenia się gotowym "produktem" :-)

Alexls, Tamis: Dziękuję bardzo :-) Ogromnie mi miło, że mam tak wytrwałych czytelników :-)

Piaseiza: Bardzo mi miło, że od tak dawna czytasz mojego bloga :-) Niestety to prawda - baaardzo długo ciągnęłam ten kalendarz. Chyba na zakończenie pokuszę się o jakąś statystykę.

Ann_margaret: Wykańczanie to proces, który mnie wykańcza i zazwyczaj trwa on dłużej niż samo wyszywanie. Oby nie było tak w przypadku kalendarza.

Lideczka102: Jeszcze nie wiem, jak przyczepić nitki do zawieszek. W instrukcji pisali o przyklejaniu, ale jakoś ta metoda nie wzbudza we mnie entuzjazmu. Jak wypróbuję, to dam znać.

Beata: Jak Cię wkurzył, to odłóż na jakiś czas. Potem wrócisz do niego z większą przyjemnością. Robótki są naszym hobby (przeważnie), a uprawianie hobby ma sprawiać przyjemność.

Barbaratoja: No nie dałam rady - zaczęłam nowy haft (jak widać wyżej), ale w tym tygodniu przyłożę się do kalendarza :-)

Kasia: Rzeczywiście :-D Świetna interpretacja!

Kalendarz adwentowy (49)

2010-11-16T11:05:00.004+01:00

A co się będę szczypać! Ach! Jeszcze zbiorcze zdjęcie wszystkich wyszytych zawieszek. Tadam! Pocięte!Jeszcze tylko:
- uprać planszę,
- przyszyć koraliki,
- uszyć makatkę,
- doczepić nitki zawieszkom, aby mogły zawisnąć w końcu na tym #@%^&*$%@# kalendarzu.

To co? Zaczynamy nowy hafcik? :-D

Kalendarz adwentowy (48)

2010-11-12T10:11:00.002+01:00

Kalendarz adwentowy (47)

2010-11-10T08:31:00.003+01:00

Następny rządek w komplecie.W sumie jest 80% wszystkich zawieszek.

Kalendarz adwentowy (46)

2010-11-09T08:57:00.004+01:00

Dobra! Odliczam :-D

Dzięki za doping! Jesteście wielkie! Już nie musicie pić mleka ;-)

Kalendarz adwentowy (45)

2010-11-08T14:07:00.004+01:00

W czasie weekend'ów tempo produkcyjne mocno mi spada: tylko jeden dziad powstał, ale zawsze to trochę więcej jest: